ભોળો મંત્રી

મૂળ લેખક : અજય શુક્લા,
ભાષાનુવાદ : દેશ-દાઝ.

આપણે જાણીએ છીએ કે સંરક્ષણ મંત્રી એ. કે. એન્ટની પ્રમાણિક માણસ છે, કમસેકમ આર્થિક બાબતોમાં તો ખરા! પણ એમના મંત્રાલય ઉપર લાગેલા આક્ષેપોમાંથી જો અડધો-અડધ પણ સાચા હોય તો તેનો અર્થ એ કે તેમની પ્રમાણિકતા તેમની હેઠળના પ્રશાસનને સીધું રાખવામાં નિષ્ફળ નીવડી છે. તેમની ઉતાવળી અને દીર્ઘ-દ્રષ્ટિહીન પ્રતિક્રિયા એવી છે કે સ્વદેશમાં જ બધી જ રક્ષા-સંબંધી સાધન-સામગ્રીનું ઉત્પાદન કરવાથી ભ્રષ્ટાચાર મટી જશે! લાગે છે કે એમની નજરે 'ભ્રષ્ટાચાર' એ એક વિદેશી ઉત્પાદન છે, જે આયાત રોકવાથી અટકી જશે!!!


રક્ષા-સાધનોના નિર્માણમાં સ્વદેશી  અપનાવાથી ભ્રષ્ટાચાર મટી જશે એવું ક્યાંય લખેલું કે જાણેલું નથી. આપણી રક્ષા સાધનો હસ્ત-ગત કરવાની પ્રણાલી/વ્યવસ્થા વિદેશીઓના લીધે નહિ પણ આપણા પોતાના દૂધે ધોયેલા 'પવિત્ર' બાબુઓના લીધે 'અપવિત્ર' થયેલ છે. મોટા ભાગની જવાબદારી આપણા પ્રધાન-મંત્રી અને તેમની 'રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા ટીમ'ની છે કે જેઓએ સુરક્ષા જરૂરિયાતોને પોતે-જાતે દેખરેખ રાખવાના/નિર્ણયો લેવાના બદલે, લશ્કરના દબાણ અને આગ્રહ હેઠળ આપણને દુનિયાના સૌથી મોટા સંરક્ષણ સાધનોનો આયાતી દેશ બનાવી દીધો છે. ઉપરાંત લશ્કરના વડાઓ અને હવાઈ દળના વડાઓ (નૌકાદળના વડાઓને બાદ કરું છું!, કારણ પછી જણાવીશ) જે એવી દલીલો કરે છે કે આપણી રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા જોખમમાં છે અને માત્ર અને માત્ર તાત્કાલિક વિદેશી શસ્ત્રો ખરીદીને જ આપણે દેશને પાકિસ્તાનીઓ/ચીનાઓ/જેહાદીઓથી બચાવી શકીએ. પછી આવે છે આપણી રાષ્ટ્રીય રક્ષા-સાધનોના નિર્માણની વિશાળ ફેક્ટરીઓ/નિગમો કે જેમણે વાયદા મોટા કર્યા, કામ થોડું કર્યું અને આજ સુધી તેમની પાસે કોઈએ આટલા બધાં અધધધ રૂપિયા વેર્યા પછી પણ કેમ આટલું જ કામ થયું છે એની ચોખવટ માંગી નથી. અને છેલ્લે આવે છે ખાનગી કંપનીઓ કે જે આપણી સડી ગયેલી આવી સુરક્ષા વ્યવસ્થાને સુધારવાને બદલે તેમાં 'ગોઠવાઈ' જવામાં જ પોતાની હોશિયારી માને છે.


આ દેશ પાસે શસ્ત્ર-નિર્માણ ઉદ્યોગો માટે જરૂરી એવું બધું જ છે. - કાબેલ ઇજનેરો, સોફ્ટવેર નિષ્ણાતો, ઓદ્યોગિક એકમો જે જરૂરી કાચોમાલ પૂરો પાડે અને લશ્કર જે પ્રોજેક્ટોનું આયોજન કરે અને દેખ-રેખ રાખી શકે. પણ એક પછી એક કેન્દ્ર સરકારો એવું રાજકીય નેતૃત્વ આપવામાં નિષ્ફળ રહ્યાં છે કે જે આ બધાં પાસાઓને ભેગાં કરી  શકે. શ્રી એન્ટનીએ પોતે ખાનગી કંપનીઓ દ્વારા શોધ-ખોળ અને વિકાસ માટે ફાળવાતી નહીવંત રકમ અંગે ટીખળ કરી હતી, પણ ઇતિહાસ સાક્ષી છે કે માત્ર સરકારો પાસે જ સંરક્ષણ ઉદ્યોગ માટે જરૂરી ભંડોળ અને સંસ્થાકીય માળખાં ઘડવાની ત્રેવડ છે.

રશિયાના ઉડ્ડયન ઉદ્યોગના એક માંધાતાને મેં પ્રશ્ન કર્યો કે ભારતનો સંરક્ષણ ઉદ્યોગ કેમ આટલી કફોડી હાલતમાં છે, એમણે મને સામો પ્રશ્ન કર્યો કે રશિયા કે જે દેશ એક સરખી ઢંગની ગાડી બનાવી શક્યો નહિ તે અત્યાધુનિક યુદ્ધ વિમાનો અને હેલીકોપ્ટરો બનાવામાં કેવી રીતે સફળ થયો? મારા ઉત્તરની રાહ જોયા વગર જ તેમણે જવાબ આપ્યો કે કારણ છે મોસ્કોની વ્યૂહાત્મક દિશા અને આયોજન. ભૂખમરો, યુદ્ધ અને અન્ય તકલીફો છતાં રશિયાના નેતાઓએ એક સફળ ઉડ્ડયન ઉદ્યોગના નિર્માણ માટે જરૂરી બધાં પાસાઓને એકઠાં કર્યા. શિક્ષણ સંસ્થાઓ - જેમણે ઉડ્ડયન કળાનાં રચયિતાઓ તૈયાર કર્યા.  કચેરીઓ કે જ્યાં સુખોય, મીકોયાન, બેરીવ, ઈલ્યુશીન અને તુપોલેવ જેવા મહાન ઈજનેરોએ વિમાનોની પેઢીઓની પેઢીઓ તૈયાર કરી. વૈજ્ઞાનિક પ્રયોગશાળાઓ કે જ્યાં વિમાનમાં વપરાતાં ખાસ પ્રકારના પદાર્થો, તત્વો બનાવાયા.ઉદ્યોગનું માળખું કે જ્યાં ઊંચી-ગુણવત્તાના પાઈપો, પમ્પો અને અન્ય ભાગો બન્યા. તકનીકી સંસ્થાઓ કે જેમણે ખાસ તાલીમ પામેલા કારીગરો તૈયાર કર્યા. અને આ બધું કર્યા પછી મોસ્કોએ છેલ્લે એવું જાહેર કર્યું કે રશિયન લશ્કર માત્ર અને માત્ર સ્વદેશી હથિયારોનો ઉપયોગ કરશે.

 ભારતે તાલીમ સંસ્થાઓ,તકનીકી કારીગરો, શોધ-ખોળ અને વિકાસ માટે અપાતાં ફાળા ઉપર ધ્યાન દેવાની જરૂર તો છે જ, પણ સ્વદેશીના માર્ગે ચાલવામાં સૌથી મોટી તકલીફ છે આપણાં લશ્કરનો તર્ક - જે આપણા રાજકીય નેતૃત્વે ૧૯૬૨ના કારમા પરાજયને ધ્યાનમાં રાખીને વગર વિચારે સ્વીકારી લીધો છે. તર્ક એ છે કે યુધ્ધે ચડનાર આપણા લશ્કરને દુનિયાના શ્રેષ્ઠ શસ્ત્રો જ મળવા જોઈએ. એક પણ રક્ષા-મંત્રી કે રાષ્ટ્રીય કક્ષાના નેતાએ, ભારતની વ્યૂહાત્મક જરૂરિયાત એ છે કે સ્વદેશી શસ્ત્રોની ટૂંકા-ગાળાની ખામીઓ સ્વીકારીને લાંબા-ગાળે ક્ષમતા વિકસાવીને, સ્વદેશી શસ્ત્રોથી જ લશ્કરને સુસજ્જ કરવું જોઈએ - એવો તર્ક આપવાની રાજકીય હિંમત દાખવી નથી. થળસેના અને હવાઈ દળને એટલી પણ સમજ પડતી નથી કે વિદેશી શસ્ત્રોની ખરીદી વારે-વારે ભ્રષ્ટાચારના આરોપોના લીધે ખોરંભે પડે છે અને એના લીધે ટૂંકા-ગાળાની સમસ્યાઓનો પણ નિવેડો આવતો નથી.

અરે જો થળસેના અને હવાઈ દળ નૌકાદળના અનુભવ પરથી શીખે તોય ઘણું. એજ પ્રયોગશાળાઓ, એજ રક્ષા ઉત્પાદન એકમો અને એજ સંરક્ષણ મંત્રાલય અને રક્ષણ બજેટનો માત્ર ૧૮% હિસ્સો  મળવા છતાં નૌકાદળે સ્વદેશીમાં પ્રભુતા હાંસલ કરી છે. આજની તારીખે ૪૩ યુદ્ધ જહાજોનું દેશના વિવિધ ભાગોમાં નિર્માણ થઇ રહ્યું છે અને માત્ર ૨ જહાજો વિદેશમાં તૈયાર થઇ રહ્યાં છે. શરૂઆતના જહાજો દુનિયાના શ્રેષ્ઠ જહાજો કરતાં ઉતરતી ગુણવત્તા અને ક્ષમતાના હતા. પણ નૌકાદળે તે હસતે મોંઢે સ્વીકારી લીધું અને આજે આપણે દુનિયામાં નહિ તો કસેકમ એશિયામાં શ્રેષ્ઠ જહાજો તૈયાર કરીએ છે.

કોઈ જાતની ચોખવટ વગર થળસેના અને હવાઈ દળે આ કાચબાની જેમ ધીમે પણ મક્કમપણે આગળ વધવાની નીતિનો વિરોધ કર્યો છે. દાખલા તરીકે થળસેના આજે પણ સ્વદેશી 'અર્જુન' રણગાડીનો - અમને શ્રેષ્ઠ થી ઉતરતું કંઈ ના ખપે એમ કહીને વિરોધ કરે છે. અચરજની વાત એ છે કે તેઓ જરીપુરાણી T-72 રણગાડીનો ઉપયોગ કરવા તૈયાર છે. રશિયાની અત્યાધુનિક T-90 કે જે અર્જુન સાથે હરીફાઈમાં હારી ગઈ તોય લશ્કર અર્જુનને અપનાવતું નથી. દુનિયાનું દરેક મોટું લશ્કર આપણા નૌકાદળની જેમ નિર્માણ કરો-વાપરો-ખામીઓ શોધો-સુધારો અને આગળ વધોની નીતિ અપનાવે છે. દાખલા તરીકે ઇઝરાયેલની મેર્કાવા રણગાડીની આજે ચોથી પેઢી તૈયાર થઇ રહી છે.

શ્રી એન્ટનીએ ઊંચા અવાજે થળસેના અને હવાઈ દળને કહેવું જોઈએ કે લશ્કરી આયાતના દિવસો હવે ગયા. તેમણે કહેવું જોઈએ કે તમારી જરૂરિયાતો નક્કી કરો અને દેશમાં ઓર્ડર મૂકો. તેમણે શોધ-ખોળ સંસ્થાનો, રક્ષણ ઉદ્યોગો અને લશ્કરને એક ટેબલ પર બેસાડીને વાતો કરવાના બદલે હુકમ કરવ જોઈએ. આપણા સ્વદેશી ૬૦ તેજસ વિમાનો અને ૫૦૦ અર્જુન રણગાડીઓથી શરૂઆત કરીએ???



















 

Mighty Indian Navy in 1741 : Battle of Colachel

The Battle of Colachel: In remembrance of things past

A dramatic and virtually unknown past, in an area of bucolic calm surrounded by spectacular hills: that is Colachel, a name that should be better known to us. For this is where, in 1741, an extraordinary event took place -- the Battle of Colachel. For the first, and perhaps the only time in Indian history, an Indian kingdom defeated a European naval force.

The ruler of Travancore, Marthanda Varma, routed an invading Dutch fleet; the Dutch commander, Delannoy, joined the Travancore army and served for decades; the Dutch never recovered from this debacle and were never again a colonial threat to India.

It was a remarkable achievement for a small princely state; yet not one of my Indian friends has ever heard of the Battle of Colachel. This, in my opinion, is another example of our sadly skewed education -- we have adopted wholesale a Macaulayite curriculum that was designed to drum into Indians the notion that we were inherently inferior, mere powerless pawns in a European-dominated world.

We study events where Indians were crushed, massacred, trounced, humiliated: Plassey, Panipat, Tarain, Chittor, the failed First War of Independence, Jallianwallah Bagh. We study about every invader, from Alexander the Macedonian onwards, who came over the Himalayan passes and laid waste to the land. We study the disastrous history of the Indo-Gangetic Plain.

We never hear of the far more lustrous history of the Peninsula -- not of Rajendra Chola's maritime Southeast Asian empire, nor the wealth and power of fabled Vijayanagar, nor the chivalrous chaver suicide squads in the Zamorin's kingdom at Kozhikode, nor even about perhaps the greatest of Indian philosophers, the Buddhist Nagarjuna.

Colachel is on the route from Thiruvananthapuram to Kanyakumari, which has some dramatic shifts of scenery. You drive down the ill-named National Highway 47, in reality an overcrowded two-lane road with no centre divider, no more than a city street with a continuous population along its entire length.

A typical interior Kerala landscape surrounds you -- tropical abundance, coconut palms, rice fields, plenty of greenery, banyan, jackfruit, tamarind and mango trees, and houses within a stone's throw of the road. Then you cross into Tamil Nadu's Kanyakumari district, and you pass my personal landmark, a century-old aqueduct.

Suddenly, without warning, the landscape opens up -- you come upon an immense flood-plain, with paddy fields, lotus-filled pools, a small river, and occasional clumps of banana trees stretching all the way to the horizon. Except, that is, where the hills are -- the very last redoubts of the Western Ghats, as the land yields grudgingly to the oceans at the Cape: A series of jagged and menacing peaks towering over you.

One especially well-shaped, conical mount resembles, in its symmetry, the Grand Tetons of Wyoming; but otherwise, the forbidding, brooding peaks of granite remind you of rogue elephants. Nestled incongruously amongst these hills is Mahendragiri, where the Indian Space Research Organisation's rocket testing facility is located.

It behooves us to understand that even at the height of the European colonisation spree, there were Indians capable of resisting and winning. Most of us know that in 1905, the Japanese under Admiral Tojo trounced the Russians in the Yellow Sea. This is considered the first example of an Asian power defeating a European power in a naval engagement. Yet here we have little Travancore defeating the Dutch two-and-a-half centuries ago; the same Dutch who went on to conquer and dominate the entire Indonesian archipelago.

As the saying goes, those who forget their history are condemned to repeat it. History is one of the most precious possessions of a people; the other being their common culture. Somehow, a common Indian culture has emerged over several millennia; nevertheless, we have been distressingly lax about remembering our past.

Background

Almost all the pepper that the Dutch imported into their country came from the Great kingdom of Kayamkulam. When the then Maharajah of Travancore, Marthanda Varma, realised that the Rajah of Kayamkulam was involved in certain conspiracies against him, he became bent on destroying Kayamkulam and annexing the kingdom. This endangered Dutch interests and Marthanda Varma, who feared the British would give the rights of pepper trade to them, ending the Dutch monopoly. With this in view the Dutch Governor wrote of Marthanda Varma asking him to end aggressions against Kayamkulam to which the Maharajah wrote back asking him not to interfere in matters that did not concern him. The Governor then met the Maharajah in person and threatened war on the basis that they were a "superior" power. The interview was closed by a scornful remark from the Maharajah that if the "superior" power should attack them "there were forests in Travancore into which he and his people could retire in safety" and that he had himself been planning to invade Europe with his fishermen. This last interview ended, thus, in tension and the Governor decided to attack Travancore.

The Battle

The battle began when a force of Dutch marines under the leadership of a Flemish commander, Captain Eustachius De Lannoy (also spelt D'lennoy) were sent to Travancore to secure a trading post from the Raja. They landed with artillery in Kulachal, then a small but important coastal town, and captured the territory up to Padmanabhapuram, the then-capital of Travancore. The arrival of the Raja's army from the north forced the Dutch to take up defensive positions in Kulachal, where they were attacked and defeated by the Travancore Nair forces. The key element of the Raja's army was his personal army, known as the Travancore Nair Brigade or locally known as the Nair Pattalam. This unit was later integrated into the Indian Army as the 9th Battalion Madras Regiment and the 16th Battalion Madras Regiment in 1954.

Some twenty eight Dutch soldiers were taken prisoner. After the defeat, the commander joined the Raja's army in return for his life being spared, and served in it for over two decades.

A pillar of victory which gives details about the war still stands near the coast of Colachel. There are some folk tales among the local Mukkuvar people about this war. The tale says among other things that the local Mukkuvar (Malayalam for fishermen) fishermen were asked to stand along the beach in multiple rows with their oars kept along the shoulders so that it would appear like soldiers standing with their guns. This might have been a trick meant to create a psychological fear for the Dutch navy. The local christian fishermen, cooperated very much with the Raja's Nairs during this war.

Impact

A direct outcome of the event at Kulachal was the takeover of the black pepper trade by the state of Travancore. This development was to have serious repercussions on the Dutch and the trading world of Kerala at large. In 1753 the Dutch signed the Treaty of Mavelikkara with the Raja agreeing not to obstruct the Raja's expansion, and in turn, to sell to him arms and ammunition. This marked the beginning of the end of Dutch influence in India. The VOC continued to sell Indonesian spices and sugar in Kerala until 1795, at which time the English conquest of the Kingdom of Kochi ended their rule in India.

Capitan De Lannoy, who joined his service, was promoted to the Senior Admiral (Valiya Kappithan), and modernised the Travancore army by introducing firearms and artillery. He was granted the Udayagiri fort (now also known as D'Lennoy's fort) to reside.

Tributes

• The Indian government has built a pillar of victory in Kulachal to commemorate the event.
• The Indian Post Department released a Rupee 5 stamp on April 1, 2004 to commemorate the tercentenary (300th anniversary) of the raising of the 9th Battalion of Madras Regiment.

P.S.: PLEASE DO NOT FORGET TO THANK Indian Congress party for they decided to educate you through school history books on how Britishers and others humiliated us for centuries but suppressed stories like thess which spoke volumes about India's glorious past.

Sources: Wikipedia and Rajeev Srinivasan (Writer on Rediff)

Divine Indian Prophecy :Repeating 1962.India will loose against China in future war.

With a heavy heart as an Indian nationalist,I share with you report indicating immediate danger to our country.India is only waiting to be victim of Chinese aggression as in the past in 1962 and face another face-loosing war. BECAUSE YOU, THE CITIZEN OF INDIA FAILED TO FORCE POLITICIANS INTO ACTION TO PROTECT OUR MOTHERLAND.(I QUESTIONED THOUSAND TIMES, NOT ANSWERED SO FAR)

Following report is written by Arun Kumar Singh, retired Vice-Admiral, Eastern Command,Indian Navy.

DECCAN CHRONICLE, Hyderabad , India
January 26th, 2009

On the eve of India’s 59th Republic Day, while reports of terror threats come in, few have read the Chinese media articles of “teaching India a lesson” on Arunachal Pradesh. In India doubts remain about control of India’s “nuclear button,” while the PM recuperates post-surgery at a time when the future of Pakistan and the safety of its nuclear weapons is under global debate. Terrorism, “nukes” and the Chinese threat make a deadly cocktail.
The Western world has kept a close watch on events in South Asia after 26/11. A fortnight ago I was on a television panel discussing the latest Rand Corporation Report on the theoretical “one bomb each” nuclear exchange scenario between India and Pakistan. In this six-stage scenario, India finally reacts militarily to Pakistani terror strikes. And in the final stage, responding to an advancing Indian conventional military thrust, Pakistan uses one of its 20-kiloton uranium bombs on Jodhpur, and India retaliates with a single 200-kiloton thermonuclear plutonium device on Pakistan’s Hyderabad before a ceasefire comes into force.
If the Rand Corporation Report is correct then India does possess the “optimum bomb,” albeit untested.
It is my opinion that, in an unlikely doomsday scenario, a dozen such 200-kiloton devices would suffice to knock Pakistan back to the pre-stone age era.
Pakistan, which has been doing daily diplomatic flip-flops since 26/11, sees the change in guard at Washington as a golden opportunity to use brinkmanship to get another $15 billion worth of gifted arms and a $60 billion grant from the new Obama administration.
On January 10, 2009, India TV telecast a brief interview of former ISI chief, Lt. Gen. Hamid Gul (Retd), where he said (in Urdu), “Look what 10 boys did in Mumbai. If 10,000 to 12,000 are sent, then Bharat ko naani yaad aayegi (India will remember its granny)”. Such statements indicate that Pakistan’s Army has not given up its goal of dismembering India.
In India much needs to be done urgently. My comments and questions — which should be addressed as soon as possible, ideally before the nation swings into election mode — are:
l What are the preventive measures — organisational, accountability, manpower, hardware — that have been approved and budgeted for time-bound implementation?
l When will the government undo the demoralising impact the recommendations of the Sixth Pay Commission have had on the military?
l Are we prepared for a simultaneous, conventional China-Pak threat?
l Is there a need to review India’s nuclear “no first strike” policy? Does it cater to a simultaneous China-Pak threat?
l How will we respond if terrorists use WMDs?
l Given its failure during the Bihar and Assam floods of 2008, is the newly set up disaster management authority ready and equipped to deal with the effects of WMDs? (In Hiroshima, 90 per cent of the doctors and medical staff were killed in the first few seconds of the blast.)
l An audit of our port security needs to be done, specially for “actual” ISPS (International Ship and Port Facility Security) code compliance. Some coastal states do not even have a state maritime board.
l The IEA (International Energy Agency) stipulates that nations should keep 90 days’ “strategic oil reserves”. India’s strategic oil reserves, being increased from 15 to 45 days, should finally reach 90 days. Pakistan has oil reserves of 21 days, China 30 days (increasing to 90 days) and the US 180 days.
The 7,000-strong Indian Coast Guard (ICG) would be marking its 31st Raising Day on February 1. Presently, this professional but tiny and ill-equipped force cannot meet the ground reality of “no war-no peace”. The long-ignored ICG needs to double its strength by 2015, and again by 2020. In the interim, most of its coastal security tasks would need to be augmented by the Navy.
Legally, the peacetime role of the Navy does not cover maritime terror or coastal and port security. However, common sense dictates that the Navy play a major interim role in combating coastal and blue water terror from the sea, while simultaneously combating piracy in the distant Gulf of Aden. Hence, in addition to doubling the size of the Navy by 2020, new legislation needs to be urgently put in place to enable the following:
l The government needs to emulate the American system which permits any US Navy ship to carry out US Coast Guard (USCG) tasks, simply by having one USCG officer on board and hoisting the USCG flag (in addition to the Navy Ensign) at the time of action.
l Permit Indian naval ships to stop and search any suspected ship in our Exclusive Economic Zone (EEZ, i.e. 200nm from the coast), well before it enters Indian port.
India could also emulate the website of the US homeland security department which, in addition to “do’s & don’ts,” gives citizens an updated terrorist attack threat warning, separately on the nation and domestic and international flights in the following simple five-colour code: Red (severe threat of terrorist attacks); Orange (high threat); Yellow (elevated threat); Blue (guarded threat); Green (low threat).
The Indian leadership needs to focus on combating asymmetric terror strikes by all available means. Remember this quote from Leon Trotsky:“You may not be interested in war, but war is interested in you”. War is indeed terrible, but defeat is worse. India desperately needs leaders of the calibre of Sardar Vallabhbhai Patel and Indira Gandhi if it wants to win its war on terror.

Vice-Admiral Arun Kumar Singh retired as Flag Officer Commanding-in-Chief of the Eastern Naval Command, Visakhapatnam