Friday, December 27, 2013

વિરોધાભાસ

હમણાં સંજોગોવશાત એવું થયું કે બે અસંબદ્ધ વાતો એક સાથે ધ્યાનમાં આવી. લાગ્યું કે બંને રસપ્રદ છે ને બ્લોગ પર મૂકવી જોઈએ.

પહેલી વાત : જનકલ્યાણમાંથી સાભાર,
 "વ્યસનમુક્તિ" - ચંદ્રકાન્ત નિર્મલ.

'મા, આજે અમે નિશાળેથી વહેલા છૂટીશું. રીસેસ બાદ એક જ પીરીયડ છે પછી સ્વામી રુચિરાનંદજીનું પ્રવચન છે. પ્રવચન પછી રજા પડી જશે. હું આજે રીસેસમાં ઘરે નહિ આવું." અમિત માને કહી રહ્યો હતો. ૯ વર્ષનો અમિત શહેરની સરકારી નિશાળમાં ચોથા ધોરણમાં ભણતો હતો. તેનો બાપ નાની મોટી મજૂરી કરતો. મા પારકા કામ કરી ઘર ચલાવતી. અવારનવાર તેનો બાપ નશો કરીને આવતો, તેની માને મારતો, ક્યારેક તો તેને પણ માર પડતો.

અમિત અને તેનો પરિવાર પરામાં ગામને છેવાડેની વસ્તીમાં કાચાપાકા મકાનમાં રહેતા. તેના મકાનથી ચાર-પાંચ મકાન છોડીને તેનો મિત્ર સુનિલ રહેતો. તે પણ તેની સાથે તેના ક્લાસમાં જ ભણતો. બંને સાથે નિશાળે જતાં, સાથે આવતા. માને વાત કરીને તે બહાર નીકળ્યો. તેનો મિત્ર સુનિલ આવતો દેખાયો. બંને શાળા તરફ ચાલ્યા. તેઓ કદી શાળામાં મોડા પડતા નહીં.

પ્રાર્થનામાં  વર્ગશિક્ષકે સ્વામી રુચિરાનંદ વિશે વાત કરી. આજે સ્વામીજી ખાસ વ્યસનમુક્તિ ઉપર પોતાનું પ્રવચન આપશે. સાથે જ તે વિષયનું તેમનું પુસ્તક 'વ્યસન છૂટી શકે છે' જેની કિંમત રૂ. ૫૦ છે તે બાળકોને માત્ર રૂ. ૧૦માં અપાશે. જેને જોઈએ તેણે પ્રવચન પૂર્ણ થયા પછી શાળાની ઓફીસ બહાર કાઉન્ટર ઉપરથી મેળવી લેવું.

મા તેને રોજ ૧ રૂ. વાપરવા આપતી પણ તે રકમમાંથી બચાવી તે હંમેશા ૪-૫ રૂ. પોતાની પાસે રાખતો. અત્યારે તેની પાસે પૂરા ૬ રૂ. હતા. તેણે સુનિલને પૂછ્યું, તેની પાસે પણ ૫ રૂ. હતા. તેણે વિચાર્યું પોતે સુનિલ પાસેથી ચાર રૂપિયા ઉછીના લઈને પુસ્તક ખરીદશે. આ પુસ્તક બાપુને વંચાવશે, તેઓ નશો કરવાનું છોડી દેશે, મા રાજી થશે અને અમે બધાં શાંતિથી રહીશું.

રીસેસ પછીનો પિરિયડ પૂરો થયા પછી બધાં શાળાના પ્રાર્થના ખંડમાં આવ્યા. આચાર્યશ્રી સ્વામીજીને લઈને પ્રાર્થના ખંડમાં દાખલ થયા. બધાએ ઊભા થઇ સ્વામીજીનું સ્વાગત કર્યું, 'મારા વ્હાલા બાળકો' , સ્વામીજીએ પોતાનું વક્તવ્ય શરૂ કર્યું, 'વ્યસન કોઈ પણ પ્રકારનું હોય વ્યસન એ વ્યસન છે. તમાકુ,ગુટકા, બીડી-સિગારેટ, દારૂ, ગાંજો આ બધાં જ વ્યસનો માણસની તંદુરસ્તી તો બગાડે જ છે, સાથે જીવન પણ બગાડે છે.  વિદ્યાર્થી જીવનમાં સૌથી વધુ ફેલાયેલ વ્યસન હોય તો તે ગુટકા, બીડી-સિગારેટનું છે જે માણસને કેન્સર જેવી મહા-બીમારી તરફ લઇ જાય છે. વ્હાલા બાળકો મારી તમને ખાસ વિનંતી છે કદી પણ આ વ્યસને ચડશો નહીં, જો તમારા કોઈ મિત્ર એ તરફ જતા હોય તો તેને રોકજો.

'માણસને પાયમાલ કરતું બીજું વ્યસન છે દારૂનું. આ વ્યસન માણસને પાયમાલ કરે છે, તેના પરિવારની શાંતિ હરી લે છે. તેની વિચારશક્તિ ક્ષીણ થઇ જાય છે. સારા નરસાનો ભેદ વ્યસની માણસ સમજી શકતો નથી'

આ ઉપરાંત સ્વામીજીએ ઘણી બધી વાતો કરી. પ્રવચન પૂરું થયે બધાં ઘર તરફ રવાના થયા. અમિત પણ સ્વામીજીનું પુસ્તક લઈને ઘર તરફ ચાલ્યો. (વાર્તાનો અંત કરુણ છે એટલે જાણી જોઇને અહીં અધૂરી મુકું છું. જાણવામાં રસ હોય તો કોમેન્ટમાં લખજો અને હું મોકલી આપીશ)

બીજી વાત :
આ નીચે મુકેલ વિડીયો લિન્કમાં બતાવ્યું છે તેમ હાલમાં સંપન્ન થયેલ દિલ્હીની વિધાન-સભાની ચૂંટણી દરમ્યાન AAP-આમ આદમી પાર્ટીના કાર્યકર્તાઓએ સંભવિત કોંગ્રેસ/ભાજપના માણસો દ્વારા ગરીબ વસ્તીમાં ભર અજવાળે ખુલ્લેઆમ દેશી દારૂની વહેંચણી કેમેરામાં કેદ કરી લીધી છે. (ઇલેકશન કમિશનના અધિકારીઓને તાત્કાલિક જાણ કરીને ઘટનાસ્થળ પર બોલાવવામાં આવ્યા હતા. અને થતું આવ્યું છે એમ ભીનું સંકેલાઈ ગયું હશે એમ ખાતરીપૂર્વક કહી શકાય.) 



નીચેના ફોટામાં ગયા વર્ષે ઉત્તર પ્રદેશમાં યોજાયેલ વિધાન-સભાની ચૂંટણીમાં ઉત્તર પ્રદેશ કોંગ્રેસના "મહિલા" અધ્યક્ષ રીટા બહુગુણા જોશી રોયલ સ્ટેગ(Royal Stag)ની દારૂની બોટલોને સંતાડવાનો પ્રયત્ન કરતાં જોઈ શકાય છે.  એમના સાથીદાર રાજબીર ટીટુની આ દારૂ વહેંચીને મતદારોને પ્રલોભન આપવાના ગુના માટે ધરપકડ કરવામાં આવી હતી.

આ બંને વાતો હકીકતમાં આપણા દેશ દ્વારા સફળતાના શિખરો સર કરવા માટે કરાઈ રહેલા સંઘર્ષની વાર્તા છે...એક બાજુ સામાન્ય ભારતીયો છે જે ગમે તેવી વિષમ પરિસ્થિતિમાંથી માર્ગ કરી પોતાની અંગત તેમ જ દેશની સફળતા માટે કટિબદ્ધ છે અને કોઈ નોંધ લે કે ના લે ચૂપચાપ પોતાનું કામ કર્યે જાય છે. અને બીજી બાજુ આ આધુનિક યુગના "જયચંદો" છે જેઓ પોતાના તુચ્છ અંગત સ્વાર્થ ખાતર ગમે તે હદ સુધી જઈ શકે છે.(જયચંદની વાર્તા તો જાણો છો ને?) આતો થઇ ખાલી દારૂ પાઈને વોટ લેવાની વાત. બીજી ઘણી એવી વાતો છે જે જલ્દી લોકોના ધ્યાનમાં આવતી નથી. RTI( રાઈટ ટુ ઇન્ફોર્મેશન), માહિતી અધિકાર હેઠળ માત્ર સરકાર પાસે માહિતી માંગવાનો 'ગુનો' કર્યા બદલ કેટલા દેશભક્તોએ છેલ્લા ૫ વર્ષમાં શહીદી વહોરી છે જાણો છો?  સમય અને મોકો મળે એ વિષય ઉપર પણ લખીશ.


Monday, November 11, 2013

સ્વદેશની શોભા

૧૯મી સદીમાં થઇ ગયેલ એક જાણીતા લેખક દેવેન્દ્રકુમાર પંડિત(કે જેમના વિષે ઈન્ટરનેટ પર કોઈ માહિતી ઉપલબ્ધ નથી)ની લખેલ આ વાર્તા રજૂ કરું છું.(અમુક નજીવા સુધારા-વધારા કર્યા છે.)

બીજા વિશ્વ-યુદ્ધની જ્વાળા વિશ્વને ભરખી રહી હતી. ઇટલી-જાપાન અને જર્મનીના સયુંકત બળે આ વિશ્વ-યુધ્ધમાં વધારો કર્યો હતો. જાપાની વિમાનોએ રંગૂન પર બોમ્બમારો શરૂ કર્યો. ચોમેર નાસંનાસી અને ભાગંભાગી મચી પડી. જાન ને માલ બચાવવા રંગૂનમાં વસતા વિદેશીઓ ભાગવા માંડ્યા. સૌરાષ્ટ્રના ઘણાં વેપારીઓ રંગૂનમાં વસે. તેમણે આ બોમ્બમારો અને વિશ્વ-યુદ્ધની ચાલ પારખીને બર્મા છોડવા માંડ્યું. જેને જે વાહન જેટલું ધન ખર્ચતા મળ્યું તે લઇ રંગૂન છોડવા માંડ્યા. આ નાસભાગ કરનારાઓમાં સૌરાષ્ટ્રવાસી એક શેઠ પણ દસેક લાખ રૂપિયાની મૂડી લઇ એક એરોપ્લેનમાં સૌરાષ્ટ્ર ચાલ્યા આવ્યા.
Map of State of Gujarat,India
રંગૂનમાં એમને ઘર તથા દુકાન, અને સૌરાષ્ટ્રનો જ વતની કાંતિલાલ નામે મુનીમ. દુકાનમાં કંઇક માલ ખરો. શેઠ-શેઠાણી ગયા ત્યારે કાંતિલાલને વાત કરી ન હતી. એટલે નિયમ પ્રમાણે કાંતિલાલ જેવો ઘેર આવ્યો ત્યારે ઘરનાં કમાડ ઉઘાડાં દીઠાં. તેને વાવડ મળ્યાં કે શેઠ-શેઠાણી બધી માલમત્તા લઈને કલકત્તા વાટે સૌરાષ્ટ્ર જતાં રહ્યાં છે.

કાંતિલાલે ન જાણ્યું કે શેઠ જાણીજોઈને એને અહીં એકલો મૂકીને જતાં રહ્યાં છે. પણ એના દિલમાં તો વસી વફાદારીની વાત. 

તરત એ દુકાને આવ્યો. દુકાનમાં કંઇક માલ પણ પડ્યો હતો. ઉપરથી બોમ્બમારો અને જમીનમાર્ગે યુદ્ધની સંભાવના વધી રહી હતી. એટલે જેમ બને તેમ જલ્દી કાંતિલાલે નિર્ણય લેવાનો હતો. એણે શેઠનું મકાન તથા દુકાનનો માલ વેચી નાખવાનું નક્કી કર્યું ને મહામુસીબતે ગ્રાહક ગોતી, દુકાન ને માલ વેચી તેના એક લાખ કલદાર ઉપજાવી લીધા.

એ અરસામાં ટ્રેનવ્યવહાર બિલકુલ નહોતો. એટલે ઘણું જ દુઃખ વેઠી, જંગલોમાં પગે ચાલી વતન જવા નીકળ્યો. માર્ગમાં હિંસક અને ઝેરી જાનવરોનો ત્રાસ તો હતો જ. એ ઉપરાંત ઝેરી મનોવૃત્તિવાળા લુંટારાની દેહેશત પણ માથા પર તલવારની માફક તોળાયેલી હતી. આ બધાથી સાવચેત રહી બચતાં બચતાં કાંતિલાલ એ વિકટ વાટ કાપી કલકત્તા પહોંચ્યો. ત્યાંથી ટ્રેન મારફતે એ સૌરાષ્ટ્ર પોતાને ગામ પહોંચ્યો. ઘેર વૃદ્ધ માં-બાપ, પત્નીને બાળકો કાંતિલાલને ઘણે દિવસે આવેલ જોઈ પ્રસન્ન થયા.

ઘરની આર્થિક હાલત તંગ હતી, છતાં શેઠની એક લાખની મત્તામાંથી એક પાઈ લેવા પણ એનું દિલ ન લલચાયું. 
 માબાપને કહ્યું : મારી પાસે શેઠની આટલી મિલકત છે તે તેમને જલ્દી જઈને સોંપી આવું પછી મારા કાળજાંને શાંતિ થાય.

એટલે એક ક્ષણ પણ ઘેર ના રોકાતાં વળતી જ પળે શેઠને ગામ જવા નીકળ્યો. એક રાતની મુસાફરી કરી બીજે દિવસે તે શેઠને ત્યાં પહોંચ્યો.

શ્રીમંતો ને સત્તાધીશોને એમ ને એમ મળાતું નથી. એટલે કાંતિલાલે બહાર બેસી, દીવાનખાનામાં નોકર દ્વારા પોતાના આગમનની જાણ કરાવડાવી. શેઠે કાંતિલાલ ઘેર આવ્યો જાણી વિચાર્યું કે, ' નક્કી વખાનો માર્યો રંગૂનથી ભાગી મદદ માટે અહીં આવ્યો લાગે છે.'  એટલે સમાચાર મળ્યા છતાં શેઠ તેને તરત મળવા ના ગયા. અડધો કલાક રાહ જોવડાવી શેઠ તેની પાસે આવ્યા.

ક્ષેમકુશળતા કે બીજા સમાચાર પૂછવાનેબદલે કહ્યું,

 " કેમ આવ્યો, કાંતિ?"

"તમારું તમને આપવા"

શેઠના અપમાનજનક અને શુષ્ક આવકાર સામે પણ કાંતિલાલે શાંતિથી કહ્યું.

"મારું શું?"

કાંતિલાલે રૂપિયા એક લાખ થેલીમાંથી ઠાલવીને શેઠને આપતાં કહ્યું.

"તમે રંગૂન છોડીને ચાલ્યા આવ્યા, પણ તમારા ચાકર તરીકે મારી ફરજ  આપની માલમિલકતની રખેવાળીની હતી. એટલે મેં આપની દુકાનનો માલ તથા મકાન વેચી આ રકમ ઉપજાવી છે તે સ્વીકારી લો અને આ એક લાખ રૂપિયા ગણી લો."

શેઠ એક લાખ રૂપિયાની થપ્પી જોઈ આનંદમાં ગરકાવ થઇ ગયા ને જેવા ગણવા માંડ્યા એજ ક્ષણે કાંતિલાલ ઘર છોડી ચાલ્યો ગયો હતો.

આવા નિષ્ઠાવાન દેવપુરુષો જ આ દેશની શોભા અને સાચી સંપત્તિ છે.ઊંચાં  મકાનો અને મોટરો ને ધનથી  દેશની શોભામાં અભિવૃદ્ધિ થતી નથી. 

જય જય ગરવી ગુજરાત.
જય  હિન્દ
જય શ્રી રામ

Friday, November 1, 2013

Open Letter to Mr. Mukesh Ambani

Dear Mr. Mukesh Ambani,

Wish you are well. Ignoring letter writing skills acquired in school, I am going to start with recollection of personal incident instead of the intent or subject of this letter.

Almost 10 years ago or so, while strolling on the streets of Shrinathji and munching on 'Ratalu', my father proudly mentioned to me, while pointing at a construction site, "Son, this is the site of upcoming Dhiraj Dham. Its being build by the Ambani's who are also devout Vaishnavs like us." At that point I couldn't tell, whether he was more proud of the fact that we are generational Reliance investors or that you share religious beliefs with us. I was in college those days and had little knowledge or interest in shares/stock market. BUT I certainly felt a deep sense of pride that we both were 'practicing' Vaishnavs who frequented Shrinathji annually if not more.

Here is a recent story from the kingdom of Ravana.


A Buddhist monk has suffered serious injuries after setting himself on fire to protest against the slaughter of cattle.
Sri Lankan police said the monk set himself on fire today near the famed Temple of Buddha's Tooth Relic in the central town of Kandy.
You might wonder what does a monk setting himself on fire [to save cattle] has to do with me? Be patient, the answer has to [or so I hope] come from with in.

I can skip another meeting and write more stories, But with the sad reality of corporate structures that exist today, I do not want to undertake the risk of my letter being trashed by your subordinate before it makes it to your table.[Knocking on wood] I do understand your time is valuable. So much that you alone are capable of fighting India's sanitation problem single handedly with your ever increasing net worth.

If you have made it this far, chances are that I have your marginal attention since a multi-tasking billionaire tycoon would look imbecile paying utmost attention to a small letter by roadside investor.

Kindly spend just spend 12 minutes along with Mrs. Ambani

[who is very spirited and spiritual individual based public information]

to watch the video below.



Done watching? At this point you must do two things. First, acknowledge either by writing back to me or in your heart that you have understood what this letter is about. Second, you must thank Shrji bava that fortunately your father did not stick around to learn that you have decided to enter 'the flesh business'. Yes, he sure was a shrewd businessman and would be enthralled to see your business empire grow, but IMHO, certainly not with blood on your hands. You have become victim of West's flawed business philosophy that personal beliefs/religion and business do not go together/be kept separate etc etc. The counter argument to that is one must remain "dharmic" at all places at all times, just as one must breath at all places at all times.

Ever heard of BeVegCanada Campaign? Living in US, on one side, it is ironic to watch so many spirited ordinary Hindus and Christians alike working tirelessly to promote vegetarian diets and reduce meat consumption and in turn cruelty towards voiceless/helpless animals where as on the other side people like you, listed on Forbes world's most powerful individual's list, with immense power and "paisa" overrun the very faith they are born in to. You bring tears of pain in fellow Vaishnav's eyes. Please do not take this as curse/complaint/rant. This is just a hopeless attempt by an ordinary Vaishnav to guide another Vaishnav's conscience which lost direction on Mumbai's Dalal Street. I am no Sanjay of Mahabharat with supernatural ability to foresee future. So I cannot predict how, when or why but rest assured, if you are entering 'the flesh business' with millions of devout Vaishnavs/Jains/Hindus hard-earned money [and trust], it's all downhill for you, your family and RIL from this point onwards.

P.S. As a third generation small time Gujarati investor, I am selling all my RIL stocks and will request every Gujarati that I know of to do the same. I will also write to the Nathdwara temple board administration urging them to de-list "Dhiraj Dham" from their website and severe ties with you and your family.


Monday, July 29, 2013

૨૧મી સદીની આધુનિક અને સુખી હિંદુ પ્રજા

હેરીસ ગાર્ડીનરના ન્યુ યોર્ક ટાઈમ્સ તારીખ ૨૬ મે, ૨૦૧૩ના પ્રકાશિત થયેલા લેખથી પ્રેરાઈને...
 "શ્રી માતાજી ગૌશાળા"

દિલ્હી : જેમ  જેમ રાત જામે અને અંધકારના ઓળા ઊતરે તેમ તેમ આ મહાનગરની સૂમસામ સડકો પર વિશાળ બેઘર વસ્તીમાંથી સહેલો 'શિકાર' શોધવા માટે ટોળીઓ સક્રિય થઇ જાય છે. પાછલા કેટલાક વર્ષોમાં ટ્રકોમાં ઉઠાંતરીના આવા હજારો બનાવો બન્યા છે.

પોલીસ  પણ પહેલાં કરતાં વધુ પહેરો અને ચોકીદારી કરે છે અને ટ્રકોને રોકવા માટે આડશો પણ ઉભી કરે છે. અરે, ખાસ પોલીસ-દળના 'દબંગ'  જવાનો આ ટોળીઓને રંગે હાથે પકડવાના આશયથી ઓળખ છુપાવીને ટોળીઓમાં જોડાય પણ છે. પણ આ નિર્દયી અપહરણકારો અટક્યા નથી અને ભોગ બનનાર - કમનસીબ ગાયોને સંજોગો બદલવાના કોઈ અણસાર/સંકેત દૂર દૂર સુધી દેખાતો નથી. ગાયો 'પવિત્ર' છે અને એમનો એક ખાસ 'હોદ્દો' છે એ વાત વિસરાતી જઈ રહી છે અને તેમનું માંસ અને ચામડા માટે ઠંડા કલેજે કત્લ થઇ રહ્યું  છે.

ગાયોની 'ઉઠાંતરી' એ દિલ્હીની એક વણ-વર્ણવેલી અને વણસતી સમસ્યા છે.જેમ જેમ સુખ/સમૃદ્ધિ વધી રહ્યાં છે તેમ તેમ પશ્ચિમનું આંધળું અનુકરણ કરનાર આપણાં સમાજના એક નવા 'હિંદુ' વર્ગને ગૌ-માંસના સ્વાદનો ચસ્કો લાગી રહ્યો છે. દર વર્ષે આશરે ૪૦,૦૦૦ ગાયોને આવી રીતે પકડીને દિલ્હીની આજુ-બાજુના ગામોમાં આવેલા કતલખાને મોકલવામાં આવે છે.

આમાંની ઘણી ગાયો દિલ્હીની નાની સ્થાનિક ડેરીઓ જે રોજિંદુ દૂધ પૂરું પાડે છે તેનો હિસ્સો છે પણ ગાય-પાલકોને ગોવાળો જમીન અને સગવડના આભાવે રાત્રે ચરવા અને લોકોના એઠવાડ ઉપર નભવા છૂટી મૂકી દે છે. તે ઉપરાંત 'ઘરડી' ગાયો કે જે દૂધ આપવા અક્ષમ થઇ ચૂકી છે તેમને પણ રસ્તાઓ ઉપર મરવા માટે છૂટી મૂકી દેવામાં આવે છે -જેનો આ ટોળીઓ ભરપૂર લાભ ઉઠાવે છે.

પોલીસ આપણા હિંદી સિનેમામાં બતાવે તેમ પાછળ પણ પડે છે પણ આ લબરમૂછીયાઓ બિન્ધાસ્ત ટ્રકો પોલીસની ગાડીને ઠોકી દે છે અને આડશો/અવરોધોને અથડાવી-તોડીને નાસી છૂટે છે. અરે, આ નપાવટો તો બિચારી નિર્દોષ ગાયોને આવી રહેલી પોલીસ વાનના માર્ગમાં ધક્કો મારીને ફેંકી દે છે - અને પોલીસ પોતાનો અને ગાયનો અકસ્માત ટાળવા અને તેમની અડફેટે આવીને ગાયનું મૃત્યુ ના નીપજે(અને પાપમાં ના પડે અ ઈરાદે) તે માટે એકદમ જ દિશા બદલી લે છે. (ગાડી ફંગોળાઈ જવાનું જોખમ લઈને)

"મુખ્યત્વે તેઓ આવી રણીધણી વિનાની વિચારતી ગાયોને નિશાન બનાવે છે, પણ તે ઉપરાંત તેઓ સ્કૂટરો અને મોટર-સાઈકલોની પણ ચોરી કરે છે." પોલીસ અફસર ભીષમ સિંઘે મુલાકાત દરમ્યાન જણાવ્યું. તેઓએ હાલમાં જ એક સ્ત્રીનું પણ અપહરણ કર્યું હતું ને જઘન્ય સામુહિક બળાત્કાર ગુજાર્યો હતો.

આ હકીકતમાં આપણા બદલાયેલ સમાજનું અને તેના નિંદનીય ચરિત્ર્ય-પતનનું  ચિત્રણ છે. માંસાહાર- ખાસ કરીને મરઘીનું માંસ તો હવે હિંદુઓમાં પણ સ્વીકાર્ય બની ગયું છે. અમેરિકાના ખેતીવાડી મંત્રાલયના આંકડાઓ પ્રમાણે ભારત બ્રાઝીલને પાછળ પાડી દુનિયાનો સૌથી મોટો ડેરી ઉદ્યોગ, સૌથી મોટો પશુપાલક દેશ અને સૌથી મોટો ગૌ-માંસ નિર્યાત કરનાર દેશ બની ચૂક્યો છે. (મારું માનો તો દરેક હિંદુ પુરુષને બંગડીઓ પહેરવો. હું મારા જીવનની સઘળી બચત હોંશે-હોંશે આ બંગડીઓ ખરીદવા માટે હોમી દઈશ. અરે મારા કપડાં પણ વેચી દઈશને બાપુની જેમ પોતડી પહેરીને ફરીશ. કાંતો પછી મારી બચતમાંથી તલવારો ખરીદો અને આ નપુંસક હિંદુ પ્રજાને ઉઠાડો)

મોટા  ભાગની નિકાસ ભેંસના માંસની કરવામાં આવે છે કારણકે ભેંસ ક્યાં 'પવિત્ર' છે! એકલા આંધ્ર પ્રદેશમાં ૩૧૦૦ ગેર-કાયદેસર કતલખાનાઓ છે, અને માત્ર ૬ પરવાનો આપેલા કાયદેસર. (ખ્રિસ્તી મુખ્ય પ્રધાન YSR ના રાજમાં રાજ્યમાં કતલખાનાઓનો રાફડો ફાટી નીકળ્યો!!) રાજ્યના ૬૪ તાલુકાઓમાં દર વર્ષે હજારો ગાયોની બેરોકટોક કતલ માટે લે-વેચ થાય છે. અને આ બધું ત્યારે કે જયારે ભારતના ઘણાં રાજ્યોમાં ગાયની હત્યા કે ગૌ-માંસ પોતાના કબજામાં હોવું સજાપાત્ર ગુનો છે.

ઘણું ખરું ગૌ-માંસ ભેંસના માંસના નામે વેચીને ઢાંક-પીછેડો કરવામાં આવે છે. દિલ્હીમાં તો આવા ખાસ 'દલાલો' છે જે ગૌ-માંસ ક્યાંથી અને ક્યારે વેચાતું લઈ શકાય તે જાણે છે અને તેમના સેલ-ફોનના નંબરોની ખાનગીમાં આપ-લે કરવામાં આવે છે. આમનું રેકેટ/નેટવર્ક 'ડ્રગ-માફિયાઓ'ને ટક્કર મારે તેવું છે. તદુપરાંત મુસલમાનો અને 'દલિતો' સૌથી વધુ ગૌ-માંસ આહાર કરે છે. સરકરી આંકડા પ્રમાણે ગરીબો પણ વધુને વધુ માંસાહારી થઈ રહ્યાં છે, તેમની સંખ્યામાં ૨૦૧૦થી ૨૦૧૨માં ૧૪ ટકાનો વધારો નોંધાયો છે.

૨૮  વર્ષીય અનુજ અગ્રવાલ આમ તો ચુસ્ત શાકાહારી  હિંદુ પરિવાર જન્મ્યોને ઉછર્યો પણ જ્યારથી કોલેજ-કાળમાં મિત્રો સાથે ચિકન(મરઘીનું માંસ) ચાખ્યું ત્યારથી સ્વાદ ઊતર્યો નથી. હવે તો તે બધાં જ પ્રકારનું માંસ ખાય છે.  "એકવાર માંસ ખાધા પછી માણસ પાછો ફળાહાર અને શાકાહાર તરફ જઈ શકે નહિ!" -એવું અનુજનું કહેવું છે.

"ગાયો હવે માત્ર વેપાર અને પૈસા કમાવાનું માધ્યમ છે, ધર્મનું નહિ" - આંધ્ર પ્રદેશ સ્થિત પ્રાણીઓના ઉદ્ધાર માટેની સંસ્થા કરુણાના વડા જણાવે છે. "બધી જ ગાયોનો અંત કતલખાને આવે છે, ખૂબ જ દુ:ખદ વાત છે"

ગૌ-માંસ સર્વ-સામાન્ય બની ગયું છે એવું નથી. આજે પણ કરોડો હિંદુઓ માટે ગાય પૂજનીય છે અને વિરોધ-પક્ષમાં બેઠેલી ભારતીય જનતા પાર્ટી જે દેશનો બીજો સૌથી મોટો રાજકીય પક્ષ છે તે ઘણાં સમયથી ગૌ-હત્યા અંગેના કાયદાને વધુ મજબૂત કરવાની જોરદાર માંગણી કરી રહ્યો છે.

આજે  પણ કેટલાય ઘર-માલિકો માંસાહારીઓને ઘર ભાડે આપતાં નથી.

દિલ્હીની વાત પર પાછા જઈએ તો ગયા વર્ષે પોલીસે ૧૫૦ આવા "ગૌ-અપહરણ"-કારીઓને પકડ્યા હતા.  આ વર્ષે પણ હાલ સુધીમાં આવા કેટલાય લોકોની ધરપકડ કરવામાં આવી છે તેમ સિંઘે જણાવ્યું.

આ  ચોરો સામાન્ય રીતે એક ટ્રકમાં એક રાતે  ૧૦ ગાયોને ઉપાડી જાય અને દર ગાયે લગભગ ૫૦૦૦ રૂપિયા લેખે એક રાતનો વકરો ૫૦,૦૦૦ રૂપિયા થાય --જે ગરીબ માણસ માટે અધધધ કહેવાય.  જ્યાં મનમોહનના રાજમાં બે ટંક રોટલીના ફાં-ફાં હોય ત્યાં ગરીબ માણસને ક્યાંથી દોષ દેવો?

ઉત્તર પ્રદેશમાં એક ભલો માણસ જે પોલીસની સહાય કરતો હતો તે બળાપો કાઢે છે કે આવામાં પકડાયેલા લોકો ૧૦-૧૫ દિવસમાં પૈસા કે લાગવગ( કે બંને) ના જોરે છૂટી જાય અને ફરી પાછા એજ ધંધે લાગી જાય.

આ વાતોથી વ્યથિત થયેલા દિલ્હીના અમૂક હિન્દુઓએ દિલ્હી મહાનગરની હદની બહાર ગૌ-શાળાઓ શરૂ કરી છે. તેમાંની એક "શ્રી માતાજી ગૌશાળા" ૪૨ એકરમાં પથરાયેલી છે જ્યાં હજારો ગાયોને રક્ષણ આપવામાં આવે છે. ઘણી વાર મદદ મોડી પહોંચે છે. જેમકે  ગૌશાળાના નિયામક શ્રી બ્રિજેન્દ્ર શર્મા, કે જેમની ઓફીસમાં ભગવાન શ્રી કૃષ્ણનું વાછરડાને બાથમાં લેતું મોટું ચિત્રજી છે, એ વિડીયો બતાવીને આપેલા દાખલા પ્રમાણે ગેર-કાયદેસર કતલખાને  જતી ટ્રકોને રોકવામાં આવે પણ ગાયો ગરમી અને પાણીના અભાવે મૃત્યુ પામી ચૂકી હોય છે.

"ભારતમાં ગાયોની સામાજિક અને ધાર્મિક પ્રતિષ્ઠા પર આક્રમણ થઇ રહ્યું છે " એમ તેમણે જણાવ્યું. વર્ષે ૫૪ લાખ ડોલરની અમેરિકા સ્થિત હિન્દુઓની સહાયથી ચાલતી આ ગૌશાળા આ આક્રમણનો પ્રતિકાર કરવામાં મદદરૂપ થશે એમ તેમણે જણાવ્યું.

મધ્યાહનના ભોજન સમયે અહીં મૂંગા અબોલ પશુ-પ્રેમીઓ એકઠા થાય છે અને પ્રેમાળ દદ્રશ્યો સર્જાય છે. "સખી સખી" એમ અભિષેક બૂમ પાડે છે અને મોટા શીંગડાવાળી એક ગાય આગળ આવે છે અને અભિષેક પ્રેમથી એને નાક પર ચુંબન કરે છે અને ગાય પણ તેનો ગાલ ચાટીને પોતાનો પ્રેમ વ્યક્ત કરે છે!!

Wednesday, June 5, 2013

Massacre on ManGadh Hills/ માનગઢ હત્યા-કાંડ

Disclaimer: Sincere efforts to pool data from scattered material and put together. Links/sources embedded. However kindly point out inaccuracy/discrepancy. Little long post.

It's indeed remarkable how much we can learn from a leader. Seems about time to count number of posts that were inspired by Shri Narendra Modi ji, including this one. It was back in July'12 when I read about 63rd Van Mahotsav inauguration & my interest piqued in the long forgotten story of Mangadh hills.

Scrutinizing online/offline resources revealed many more interesting details. Here is a list of not so widely known Indian rebellions/resistance during British Raj before we talk about Mangadh/Bhil uprising.

English sources have two prime categories to group the rebellions.

1) Peasant Revolts
1.1 The Faqir and Sanyasi Rebellion (1770–1820s)

Key Details : Rose after great famine of 1770 in Bengal. Immediate cause of rebellion was restrictions imposed by the British on pilgrims visiting holy places among both Hindus and Muslims. Joint efforts by Hindu-Muslim religious groups.

Key Leaders : Bhawani Pathak, Devi Choudhurani, Maznoom Shah.

1.2 The Indigo Rebellion (1859-1862)

Key Details : Extreme profiteering by British on commercial crop Indigo. Harvesting season collided with regular food crops season. Non-violent movement.

Key Leaders : Not available. Just quote by farmer Haji Molla saying he would "rather beg than sow indigo"

Result :British government passed orders in November 1860, notifying that it was illegal to force the raiyats to cultivate indigo. (Hover ur mouse over word Indigo in blue above for info)
Indigo Rebellion, India
Indigo Cultivation in Bengal 1860's


1.3 Farazi Movement (1838-1848)

Key Details : Declared the country under British occupation to be Dar-ul-harb(Enemy territory) First ever no-tax campaign against the British Government. Armed struggle which eventually turns in to religious/anti-Hindu movement on the lines of Wahabi Movement.

Key Leaders : Shariatullah Khan and his son Muhammad Mushin (Dadu Mian)
Result : Movement died after death of Dadu Mian.

Quote from History Of Freedom Movement In India (1857-1947) by S. N. Sen

Quote from Peasant Labour and Colonial Capital: Rural Bengal Since 1770, Volume 3 by Sugata Bose on Farazi Movement.

1.4 Wahabi Movement (1830’s-1860’s)

This is sort of misfit in this list but I included to share some intriguing information.

Key Details : It's goal was to establish Muslim sovereignty/supremacy in India or a Dar-ul-Islam inspired by the Arabian Wahabi movement. This was more a religious movement, not resistance to British government. Quite interestingly British actually encouraged the movement to to enjoy fruits of the war between Sikhs and Muslims.

Key Leader : Founded by Shah Waliullah(died in 1762) and carried on Syed Ahmed Brelavi (1789-1831) belonging to Rai Baraili.

So why am I including this misfit movement here? Our Grand Old Party, Congress, proudly lists this movement in the list of India's struggle for freedom on their website.( Sure well read folks won't be surprised)
The failure of the outbreak of 1857 opened a new phase in India's struggle for freedom. The idea of open armed resistance against the British was at a discount, that it was not altogether discarded as is evident from the various rebellions which broke out in several parts of the country during the years 1859-1872. The most important of them were the Indigo Disturbances in Bengal, the movements of the Wahabis in Bihar, Bengal and other parts of the countrv and the Kukas in the Punjab.

2) Tribal Revolts

2.1 The Santhal Rebellion (1855-57)

Key Details : One of the earliest resistance to bonded labour in Bharat during British Raj. Heroic fight by tribals in Kahalgaon, Suri, Raghunathpur, and Munkatora areas of present day Jharkhand. British deploys infantry and artillery to quell the movement.(7th Native Infantry Regiment, 40th Native Infantry)

Key Leaders : Sidhu and Kanhu Murmu.
Result : Crushed brutally by cannons fire power against primitive weapons.

Charles Dickens, in English weekly Household words in the 1850s Volume 35 observed
There seems also to be a sentiment of honour among them (Santals); for it is said that they use poisoned arrows in hunting, but never against their foes. If this be the case- and we hear nothing of the poisoned arrows in the recent conflicts,-they are infinitely more respectable than our civilised enemy the Russians, who would most likely consider such forbearance as foolish, and declare that is not war

2.2 Munda Rebellion (1899-1900)

Key Details : One of the most important and prominent rebellion which took place after 1857.

Key Leader : Birsa Munda

Key Result : The Chhotanagpur Tenancy Act of 1908 provided some land ownership rights to the people and banned bonded labour of the tribal post Birsa Munda's death.
Tribal Leader
Birsa Munda


2.3 Jaintia and Garo Rebellion Rebellion (1860-1870s)

Key Details: Most widely known resistance to British from deep East India(Seven sisters states)
Key Leaders: Jaintias leader U Kiang Nongbah and Garo leader Pa Togan Sangma.

2.4 The Uprising of the Bhils (1818-1831)

Key Details : The Bhils were largely concentrated in Khandesh (present day Maharashtra & Gujarat). Khandesh came under British occupation in 1818. The Bhils considered them as outsiders. On the instigation of Trimbakji, rebel minister of Baji Rao II they revolted against the Britishers.

Key Leader : Sewaram

The Bhils revolted in 1817-19, and again in 1825, 1836 and 1846. In 1846, the Bhils under Kuwar Jiva Vasavo rebelled against the British in western India. During the 1857 Sepoy Mutiny, the Bhils rebelled under Bhagoji Naik and Kajar Singh, in Ahmednagar (now in Maharashtra). In 1858, Tatya Tope lead a rebellion in Banswara district of Rajputana. This first Bhil uprising may not have shaken the British government to the core but this is precisely where seeds of much larger and more organized resistance were sowed.

So of all these little known rebellions what motivated me to write on Bhil movement that reached its apex in Mangadh hill massacre?
  1. This pertains to Gujarat's forgotten history and I was NOT taught about this during secondary/higher secondary education in Gujarat in my childhood!!
  2. According to Center for Development Studies(CDS) this was the biggest sacrifice for the cause of independence anywhere in the world.
  3. None of my Gujju friends had any inkling on this subject and wanted to share with them. (and my children and grandchildren)
  4. Just as Shri Modiji paid his respects(and on behalf of every Indian nationalist) by dedicating a Govind Guru Smriti Van with 1507 tree plantation along with various exhibits as a tribute to these heroes, I also wanted to pay respect in my little capacity.

Guru Govind and Bhagat Movement :

Bhagat movement leader, reformer, nationalist, Sanatani
Govind Gir/Guru


Guru Govind was not a Bhil, he was born a banjara (Gypsy) from Vedsa village near Dungarpur in Rajasthan in 1863. Read that again, Dungarpur, town known for other reasons (better not cited) in Gujarat today. Govind Guru was deeply moved when he saw that adivasis who traditionally owned land,forest and other resources did not have the basic necessities of life. He drew inspiration from Maharshi Dayanand Saraswati whom he met in 1881. He is also believed to be influenced by Swami Vivekananda and his Vedanta teachings. He started his reform movement among Bhils in 1892. The movement had, as its religious centerpiece, the concept of a fire God, which required his followers to raise sacred hearths in front of which Bhils pray while performing the purifying havan called dhuni. Guru Govind ji lost his wife and three children during the છપ્પનીયો દુષ્કાળ( 56th Draught?) in the year 1899-1900. This, although a personal tragedy, became turning point in his life and after this he became completely devoted to the upbringing and welfare of the Bhil community. With his persistent efforts and spiritual guidance, a section of Bhils named themselves 'Bhagat'(devotees) and stopped taking bride-price, drinking liquor, non-vegetarian food and abandoned the practice of animal sacrifice to the local deities. Bhils also began to bathe every day and sing sacred Hindu hymns. Guru also promoted live by agriculture and in peace with others, to abandon their exorcists and spirit mediums, to wear a yellow turban and rudraksh beads around their neck, and to fly a special flag over their houses.
Bhagatism depicted socio-religious renaissance. Bhil population of the states of Dungapur and Banswara in Southern Rajasthan became his followers.Guru Govind preached monotheism and moral precepts to the Bhils to convert them to mainstream Hinduism. Acceptance of the core belief in Karma, reincarnation, omnipresent and omnipotent God was one of his key message that Bhils received well.

Success of Guru's Bhagat movement had also become an eyesore for the missionaries working overtime even in those days to baptize the local community. David Hardiman (University of Warwick) notes

Perhaps the most important reason for the limited success of these missionaries was that they had in many cases been preceded by indigenous movements for social and religious reform which proved to have far greater resonance among the people. The most important of these was that of the Bhagats. These were adivasis who had developed a faith in Vaishnavite or Shaivite deities, and had reformed their lives accordingly. Commonly, they gave up meat, fish and liquor. They generally followed the bhakti path of worship, singing
bhajans which celebrated their devotion to their deities.The missionaries most affected by Govindgir’s movement were those of the Irish Presbyterian Jungle Tribes Mission.
It is important to note that this was not the only(or the first) 'Bhagat' movement. In the early 18th century, a Brahman Vaishnavite mystic called Mavji had also started such reformist movement. Another such leader, who emerged in the late nineteenth century, was called Surmal Das. He was a Bhil of Lasudia/Lusadia, which was in Idar State on the border between Gujarat and Rajasthan. In early life he had lived by robbery, but he later repented and spent thirteen years redeeming himself through hard penance, which it was believed gave him miraculous powers. He demanded that his followers give up killing animals, drinking liquor and practising witchcraft, abjure robbery and violence and live by tilling the land. He told them to worship the god Ram. Another Bhil leader Gulia (later he assumed the title of Maharaj: a saint) started similar reform campaign of religious nature. He asked them not to consume liquor or tadi. Influenced by his sermons, many of the Bhils became teetotalers. Smarting under the consequent loss of revenue from liquor sales, one of the dealers arranged to have Maharaj murdered. Another Hindu/Bhil monk named Viswanath Maharaj of Rewakantha also initiated a reformatory movement. He is said to have given the Hindu sacred thread, Janoi, to 75,000 Bhils. They all become Bhagats, i.e. devotees. They stopped drinking haro and tadi. They took vows not to eat meat, not to drink tap water and not to consume foods prepared by a non-Bhagat. These devotees would visit Maharaj’s place once a year on foot and take Prasad (sacred offerings) from him.

Coming back to Shri Govind Guru, in 1903, he set up main 'dhuni' on Mangadh Hill. It is said that on every Purnima(fool moon) day a mela(festival) was organized where he would deliver religious preaching. In 1905, Guru established village-level units of the Samph Sabha, a socio-religious organization to strengthen his Bhagat movement. Some accounts say by now the number of Bhagats in the organization had reached five lakhs. Under his leadership bhils made resolve to rise against oppressive policies of the British and forced farm labour imposed by the local princely rulers of Banswara, Santrampur, Dungarpur and Kushalgarh. Mobilized and motivated by Guru and with self-respect and self-confidence swelling, the Bhils placed a charter of 33 demands before the British by 1910 primarily relating to forced labour, high tax imposed on Bhils and harassment of the guru's followers by the British and rulers of princely states. The British, as elsewhere in other such movements across Bharat, were dismissive of such demands and refused to accept it. This is believed to be turning point when Bhagat Movement turned into rebellion. In 1913, the annual gathering of Samp-Sabha (on Magshar Punam) which was continuously held annually since establishment of main Dhuni in 1903 was approaching and Bhils had started to assemble for the same in the foothills of Mangadh two months prior to the fateful day of confrontation with British. As it is customary even today, back then the Bhils carried their traditional weapons such as spears and swords which fueled suspicion of revolt in British raks' minds. On 31st Oct,1913, guru's second-in command Punja Dhirji Parghi and his supporters attacked Gadra/Gadhran police station of the then Santrampur state near Mangadh in which an inspector Gulmohammed was killed. Rulers of princely states exploited this event to convince British that Bhils aimed to overthrow princely states and British Raj must be quelled. British forces started encircling the Mangadh Hill from three sides and neighbouring peaks under the command of British officers Major S. Bailey and Captain E. Stoiley. It is said machine guns and canons were brought loaded on donkeys and mules and positioned. British Mewar Bhil Corps and the police forces of the rulers of princely states led by three British officers surrounded Mangadh laying siege. An ultimatum was given to Bhils to vacate Mangadh hill by November 15, 1913. They refused. A final offer by the British administration via village head Dhirabhai and Nanjibhai to give Bhil farm labourers Rs.1.25 per plough per year was also rejected outright by the Bhils.

Now there is little discrepancy on the actual date of the massacre. Some sources suggests it was 13th November and others suggest 17th November(Magshar Sud Punam per Hindu calendar). Some. such as Mr. Sukhvir Singh Gehlot also suggests it was actually in 1908,7th December and not 1913.
Irrespective of the date, British committed a horrific genocide, much larger in number of casualties and cruelty. Recall reading 1507 tree plantations above? Why 1507? Because 1507 Bhils were mercilessly butchered including children,women and elderly. Virji Parghi, 86, of Khuta Tikma village, in Banswara, says his father, Soma, who survived the 1913 tragedy and died in 2000 at the age of 110, would recount to him that the British placed 'canon-like guns' on donkeys and made them swivel in circles while firing so that more people could get killed. "The relentless firing was halted by a British officer only after he saw a Bhil child trying to suckle his dead mother," says the 75-year-old from Amalia village also in Banswara district of Rajasthan. And if you believe Mr. Romesh Thapar, the total death toll was staggering 3000 lives.

Govind Guru was later captured, tried and sentenced to life imprisonment. Owing to his popularity and good conduct in jail, he was released from Hyderabad Jail in 1919 but banned from entering many of the princely states where he had a following. He settled down in Kamboi near Limbdi in Gujarat and died in 1931. Even today, his followers come to Kamboi to pay homage at the Govind Guru Samadhi Mandir. Punja Dhirji, his aide, was sentenced to life imprisonment and despatched to the Cellular Jail in the Andamans. He died years after he had served out his sentence.

Would like to conclude by saluting living legend Shri Modi ji to bring this story to mainstream and motivate me to write. It does not surprise me a tiny bit that following his announcement in July'12 to honor this forgotten Bhil community leader and true nationalist, Congress CM of Rajasthan also made a similar announcement in Nov'12. (After all Ashok Gehlot is only following a legendary leader like other millions of Indians. Can we blame him?!)


Sources :
Books : 
Culture And Integration Of Indian Tribes by Rann Singh Mann.
Hinduism, Gregorian Biblical BookShop, 1988.

Online: 
India Today Archive



http://solankimehul.wordpress.com/2011/11/22/1200-%E0%AA%97%E0%AB%81%E0%AA%9C%E0%AA%B0%E0%AA%BE%E0%AA%A4%E0%AB%80%E0%AA%93%E0%AA%A8%E0%AB%87-%E0%AA%AD%E0%AA%B0%E0%AA%96%E0%AB%80-%E0%AA%97%E0%AA%AF%E0%AB%87%E0%AA%B2%E0%AB%8B-%E0%AA%95%E0%AA%BE/

E-Book for Gujarati Readers :
http://www.narendramodi.in/shri-govind-guru/

Christianity and the Adivasis of Gujarat - by David Hardiman

Sunday, May 5, 2013

ગાવડીયું...........હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

ગાવડીયું થાય છે હલાલ,
હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

તેત્રીસ  કરોડ દેવતા એનાં અંગમાં વસે છે ને એ જ શું ગાયુંનો વાંક છે?
પ્લાસ્ટીકની  કોથળીયું ચાવી ચાવીને જુઓ એના મોઢાં પર થાક છે,
ખેંચો  તલવારુંને ઢાલ,
હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

એઠવાડા ભરખીને દૂધડીયાં દીધાં ને તો ય ક્યાં આપણને નાક છે?
હિન્દુના દેશમાં હિન્દુની માવલડી કામધેનુ આજ કેવી રાંક છે,
બંગડીયું પહેરો તત્કાળ, 
હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

ગૌ  હત્યા રોકવાનો કરવાને કાયદો આખુંયે ભારત તૈયાર છે,
ગૌ માંસ ભક્ષે તે ગમે તે કોમનો ભારતનો પહેલો ગદ્દ્દાર છે,
ઉત્તેડો ચોક વચ્ચે ખાલ,
હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

કતલખાનાંઓ જો રોકી શકાય નહિ,આઝાદી શેની? ધિક્કાર છે. 
બીજાં પ્રાણીઓને પૂછજો કે આમાંથી આપણી "મા" થવા તૈયાર છે? 
ઓળખાજો માના દલાલ,
હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

એક માનું ધાવણ જો ધાવેલા હોય તો, ઠેકીને કહું છું કે જાગજો,
હિન્દુઓ તમને આ હિન્દવાના સમ પણ ગાયુંને આજથી બચાવજો,
હિન્દુઓ જાગો ને કરો આંખ લાલ....

પ્રખ્યાત હાસ્ય-કલાકાર શ્રી  સાંઈ-રામ દવેની રચના.




Tuesday, April 30, 2013

Chinese annexation of Indian territory in DBO sector

જે દેશની પ્રજા જયારે દેશની અખંડિતતા જોખમમાં હોય ત્યારે પણ પોતાનો સ્વાર્થ સાધવામાં વ્યસ્ત હોય તે દેશનું અને દેશવાસીઓનું પતન નિશ્ચિત છે. લખી લેજો આ નપુંસક હિંદુ પ્રજા/દેશ આજથી ૫૦-૧૦૦ વર્ષે ફરી ગુલામ હશે, ફરક માત્ર એટલો હશે કે આ વખતે શાસકો પશ્ચિમમાંથી નહિ પણ પૂર્વમાંથી આવશે.

Thursday, April 25, 2013

Welcome 2014

Little voice in your head says is deshdaaz going nuts?! Its not even May-2013 yet ! Yes, we are still within the first half of 2013 and no I do not work for crazy automotive companies who launch there 'next' year models almost 6 months prior to the actual year. That said, I do welcome 2014 so soon since I actually wish it's already here. What's the hurry? What does 2014 hold? Well to begin with it will be when Bharat and Bharatiyas will be teeming with hope that Shri Narendra Modi ji will move to Delhi. Whether you like him or not is it's hardly going to be matter of choice for voters. And when I talk about choice, it's not because his take on policy issues such as FDI in retail or women's reservation bill or capital punishment for rape convicts. Views may vary but IMHO those are 'internal matters' of the nation which have remain unsettled for long and could very well [not that it should] remain in status quo further. What CANNOT remain in status quo is China's belligerent stand in the whole ongoing Daulat Beg Oldi standoff.  Having read in details about the blunders that Congress committed back in 1962 which brought national humiliation that still haunts many, it is hardly a surprise how current Congress government is dealing with the situation. Your ENEMY intrudes your territory as deep as 18 Kilometers, set up a camp and bluntly REFUSE to pull troops back. And what do we do? We send them a memo(to be hand delivered by Foreign Minister himself on 9th May)!!! The Minister of External Affairs is now officially in the Nobel Peace Prize race. Here is unsolicited piece of advice Mr. Khurshid. Nothing wrong with trying to be peace-maker but then consider surrendering Indian citizenship and try it as Pakistani/North Korean/Chinese etc, take your pick. Don't get me wrong. I have no issues you trying it as Indian but it will improve your odds of winning as non-Indian since currently you are competing with our very own Prime Minister. Retired Army Chief V P Malik points out very well that only a "sound defense makes for sound diplomacy". [Video below] Clearly the guys in power did not take diplomacy101 in their college days.[Where did Salman Khurshid graduate from?]



After that worrisome details and discussion, watch this hilarious video below by stand-up artist Gabriel Iglesias.

Finished watching? Now replace 'bank' with China and those two Indians with our EAM(External Affairs Minister) and PM(Prime Minister). The script would be something like below

"...EAM get's in the car, his partner[PM] waiting for him.
PM   : Did you tell the Chinese to leave?
EAM : They wudn't listen to me :(
PM   : Did you show them the doves(pigeons)????
EAM : I showed them dozen!!!
PM   : We better reach 10 Janpath & secure Sin-nia ji before they get there.
Zoom......Drives away"

And unless you are Nehruvian/Gandhian from the 60's you know that not just UPA1/2,  Congress in general have neglected our borders and defenses for decades. To that extent, I am actually surprised that they don't declare it in their election manifesto. It should be bold and red, "If voted to power,we reserve the right to neglect national interest". Must be that they expect people to assume that as a standard from any Congress government.

Anyway coming to my point, it not just the Chinese (with whom it's relatively easy to deal), we have new arrivals in Bharat. Yes, I use term arrivals and not visitors since visitors return at the end of their visit. Check out the pictures below. It's official!  YAY!


First flag is of Pakistan and second is of terrorist organization Lashkar-e-Taiba. These are recent pictures from Kashmir's Hari Parvat fort close to Dal lake.

Getting my point now? Forget the internal matters India. Chinese, Pakistan-pushed-in-Talibanis, we have serious threat of external aggression that may escalate to war. Who is going to safeguard us and our borders? Name one Congress leaders up for the task. Mind draws blank? Don't worry, just means you are a sane/responsible citizen. India, your choices are limited and time-sensitive.

1) Get out of your 'comfort zone' in 2014 general elections AND vote 'One Man Army'  Shri Narendra Modi ji to Power to protect ourselves & our borders OR
2) Remain in your comfort zone & wait for the gun-totting, mask-wearing, Islam-swearing Mohammedan to LITERALLY knock on your door.

What? Am I exaggerating? Admittedly so but than consider this. These 'new arrivals' in the valley have already started issuing diktats for 'Indian'[read Hindu] female tourists to Kashmir such as NOT to wear jeans. Here are the links. Link 1 Link 2 Link 3 I am not the one to underestimates our enemies. No Indian should. Let's be pro-active and ACT!

P.S. : DEAR Prime Minister, if you cannot protect the sovereignty of our nation, kindly consider this. Arrange for mass transportation for civilians to Despang plains area. Granted we are not trained in high-altitude mountain warfare or even have basic fighting skills, this land is OUR mother and we will do 'whatever it takes' to drive out those ungrateful neighbors. The Chinese military can certainly not match the strength of 1.2 billion Indians, can they?

Jay Hind.

Monday, April 22, 2013

ભોળો મંત્રી

આપણે જાણીએ છીએ કે સંરક્ષણ મંત્રી એ. કે. એન્ટની પ્રમાણિક માણસ છે, કમસેકમ આર્થિક બાબતોમાં તો ખરા! પણ એમના મંત્રાલય ઉપર લાગેલા આક્ષેપોમાંથી જો અડધો-અડધ પણ સાચા હોય તો તેનો અર્થ એ કે તેમની પ્રમાણિકતા તેમની હેઠળના પ્રશાસનને સીધું રાખવામાં નિષ્ફળ નીવડી છે. તેમની ઉતાવળી અને દીર્ઘ-દ્રષ્ટિહીન પ્રતિક્રિયા એવી છે કે સ્વદેશમાં જ બધી જ રક્ષા-સંબંધી સાધન-સામગ્રીનું ઉત્પાદન કરવાથી ભ્રષ્ટાચાર મટી જશે! લાગે છે કે એમની નજરે 'ભ્રષ્ટાચાર' એ એક વિદેશી ઉત્પાદન છે, જે આયાત રોકવાથી અટકી જશે!!!


રક્ષા-સાધનોના નિર્માણમાં સ્વદેશી  અપનાવાથી ભ્રષ્ટાચાર મટી જશે એવું ક્યાંય લખેલું કે જાણેલું નથી. આપણી રક્ષા સાધનો હસ્ત-ગત કરવાની પ્રણાલી/વ્યવસ્થા વિદેશીઓના લીધે નહિ પણ આપણા પોતાના દૂધે ધોયેલા 'પવિત્ર' બાબુઓના લીધે 'અપવિત્ર' થયેલ છે. મોટા ભાગની જવાબદારી આપણા પ્રધાન-મંત્રી અને તેમની 'રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા ટીમ'ની છે કે જેઓએ સુરક્ષા જરૂરિયાતોને પોતે-જાતે દેખરેખ રાખવાના/નિર્ણયો લેવાના બદલે, લશ્કરના દબાણ અને આગ્રહ હેઠળ આપણને દુનિયાના સૌથી મોટા સંરક્ષણ સાધનોનો આયાતી દેશ બનાવી દીધો છે. ઉપરાંત લશ્કરના વડાઓ અને હવાઈ દળના વડાઓ (નૌકાદળના વડાઓને બાદ કરું છું!, કારણ પછી જણાવીશ) જે એવી દલીલો કરે છે કે આપણી રાષ્ટ્રીય સુરક્ષા જોખમમાં છે અને માત્ર અને માત્ર તાત્કાલિક વિદેશી શસ્ત્રો ખરીદીને જ આપણે દેશને પાકિસ્તાનીઓ/ચીનાઓ/જેહાદીઓથી બચાવી શકીએ. પછી આવે છે આપણી રાષ્ટ્રીય રક્ષા-સાધનોના નિર્માણની વિશાળ ફેક્ટરીઓ/નિગમો કે જેમણે વાયદા મોટા કર્યા, કામ થોડું કર્યું અને આજ સુધી તેમની પાસે કોઈએ આટલા બધાં અધધધ રૂપિયા વેર્યા પછી પણ કેમ આટલું જ કામ થયું છે એની ચોખવટ માંગી નથી. અને છેલ્લે આવે છે ખાનગી કંપનીઓ કે જે આપણી સડી ગયેલી આવી સુરક્ષા વ્યવસ્થાને સુધારવાને બદલે તેમાં 'ગોઠવાઈ' જવામાં જ પોતાની હોશિયારી માને છે.


આ દેશ પાસે શસ્ત્ર-નિર્માણ ઉદ્યોગો માટે જરૂરી એવું બધું જ છે. - કાબેલ ઇજનેરો, સોફ્ટવેર નિષ્ણાતો, ઓદ્યોગિક એકમો જે જરૂરી કાચોમાલ પૂરો પાડે અને લશ્કર જે પ્રોજેક્ટોનું આયોજન કરે અને દેખ-રેખ રાખી શકે. પણ એક પછી એક કેન્દ્ર સરકારો એવું રાજકીય નેતૃત્વ આપવામાં નિષ્ફળ રહ્યાં છે કે જે આ બધાં પાસાઓને ભેગાં કરી  શકે. શ્રી એન્ટનીએ પોતે ખાનગી કંપનીઓ દ્વારા શોધ-ખોળ અને વિકાસ માટે ફાળવાતી નહીવંત રકમ અંગે ટીખળ કરી હતી, પણ ઇતિહાસ સાક્ષી છે કે માત્ર સરકારો પાસે જ સંરક્ષણ ઉદ્યોગ માટે જરૂરી ભંડોળ અને સંસ્થાકીય માળખાં ઘડવાની ત્રેવડ છે.

રશિયાના ઉડ્ડયન ઉદ્યોગના એક માંધાતાને મેં પ્રશ્ન કર્યો કે ભારતનો સંરક્ષણ ઉદ્યોગ કેમ આટલી કફોડી હાલતમાં છે, એમણે મને સામો પ્રશ્ન કર્યો કે રશિયા કે જે દેશ એક સરખી ઢંગની ગાડી બનાવી શક્યો નહિ તે અત્યાધુનિક યુદ્ધ વિમાનો અને હેલીકોપ્ટરો બનાવામાં કેવી રીતે સફળ થયો? મારા ઉત્તરની રાહ જોયા વગર જ તેમણે જવાબ આપ્યો કે કારણ છે મોસ્કોની વ્યૂહાત્મક દિશા અને આયોજન. ભૂખમરો, યુદ્ધ અને અન્ય તકલીફો છતાં રશિયાના નેતાઓએ એક સફળ ઉડ્ડયન ઉદ્યોગના નિર્માણ માટે જરૂરી બધાં પાસાઓને એકઠાં કર્યા. શિક્ષણ સંસ્થાઓ - જેમણે ઉડ્ડયન કળાનાં રચયિતાઓ તૈયાર કર્યા.  કચેરીઓ કે જ્યાં સુખોય, મીકોયાન, બેરીવ, ઈલ્યુશીન અને તુપોલેવ જેવા મહાન ઈજનેરોએ વિમાનોની પેઢીઓની પેઢીઓ તૈયાર કરી. વૈજ્ઞાનિક પ્રયોગશાળાઓ કે જ્યાં વિમાનમાં વપરાતાં ખાસ પ્રકારના પદાર્થો, તત્વો બનાવાયા.ઉદ્યોગનું માળખું કે જ્યાં ઊંચી-ગુણવત્તાના પાઈપો, પમ્પો અને અન્ય ભાગો બન્યા. તકનીકી સંસ્થાઓ કે જેમણે ખાસ તાલીમ પામેલા કારીગરો તૈયાર કર્યા. અને આ બધું કર્યા પછી મોસ્કોએ છેલ્લે એવું જાહેર કર્યું કે રશિયન લશ્કર માત્ર અને માત્ર સ્વદેશી હથિયારોનો ઉપયોગ કરશે.

 ભારતે તાલીમ સંસ્થાઓ,તકનીકી કારીગરો, શોધ-ખોળ અને વિકાસ માટે અપાતાં ફાળા ઉપર ધ્યાન દેવાની જરૂર તો છે જ, પણ સ્વદેશીના માર્ગે ચાલવામાં સૌથી મોટી તકલીફ છે આપણાં લશ્કરનો તર્ક - જે આપણા રાજકીય નેતૃત્વે ૧૯૬૨ના કારમા પરાજયને ધ્યાનમાં રાખીને વગર વિચારે સ્વીકારી લીધો છે. તર્ક એ છે કે યુધ્ધે ચડનાર આપણા લશ્કરને દુનિયાના શ્રેષ્ઠ શસ્ત્રો જ મળવા જોઈએ. એક પણ રક્ષા-મંત્રી કે રાષ્ટ્રીય કક્ષાના નેતાએ, ભારતની વ્યૂહાત્મક જરૂરિયાત એ છે કે સ્વદેશી શસ્ત્રોની ટૂંકા-ગાળાની ખામીઓ સ્વીકારીને લાંબા-ગાળે ક્ષમતા વિકસાવીને, સ્વદેશી શસ્ત્રોથી જ લશ્કરને સુસજ્જ કરવું જોઈએ - એવો તર્ક આપવાની રાજકીય હિંમત દાખવી નથી. થળસેના અને હવાઈ દળને એટલી પણ સમજ પડતી નથી કે વિદેશી શસ્ત્રોની ખરીદી વારે-વારે ભ્રષ્ટાચારના આરોપોના લીધે ખોરંભે પડે છે અને એના લીધે ટૂંકા-ગાળાની સમસ્યાઓનો પણ નિવેડો આવતો નથી.

અરે જો થળસેના અને હવાઈ દળ નૌકાદળના અનુભવ પરથી શીખે તોય ઘણું. એજ પ્રયોગશાળાઓ, એજ રક્ષા ઉત્પાદન એકમો અને એજ સંરક્ષણ મંત્રાલય અને રક્ષણ બજેટનો માત્ર ૧૮% હિસ્સો  મળવા છતાં નૌકાદળે સ્વદેશીમાં પ્રભુતા હાંસલ કરી છે. આજની તારીખે ૪૩ યુદ્ધ જહાજોનું દેશના વિવિધ ભાગોમાં નિર્માણ થઇ રહ્યું છે અને માત્ર ૨ જહાજો વિદેશમાં તૈયાર થઇ રહ્યાં છે. શરૂઆતના જહાજો દુનિયાના શ્રેષ્ઠ જહાજો કરતાં ઉતરતી ગુણવત્તા અને ક્ષમતાના હતા. પણ નૌકાદળે તે હસતે મોંઢે સ્વીકારી લીધું અને આજે આપણે દુનિયામાં નહિ તો કસેકમ એશિયામાં શ્રેષ્ઠ જહાજો તૈયાર કરીએ છે.

કોઈ જાતની ચોખવટ વગર થળસેના અને હવાઈ દળે આ કાચબાની જેમ ધીમે પણ મક્કમપણે આગળ વધવાની નીતિનો વિરોધ કર્યો છે. દાખલા તરીકે થળસેના આજે પણ સ્વદેશી 'અર્જુન' રણગાડીનો - અમને શ્રેષ્ઠ થી ઉતરતું કંઈ ના ખપે એમ કહીને વિરોધ કરે છે. અચરજની વાત એ છે કે તેઓ જરીપુરાણી T-72 રણગાડીનો ઉપયોગ કરવા તૈયાર છે. રશિયાની અત્યાધુનિક T-90 કે જે અર્જુન સાથે હરીફાઈમાં હારી ગઈ તોય લશ્કર અર્જુનને અપનાવતું નથી. દુનિયાનું દરેક મોટું લશ્કર આપણા નૌકાદળની જેમ નિર્માણ કરો-વાપરો-ખામીઓ શોધો-સુધારો અને આગળ વધોની નીતિ અપનાવે છે. દાખલા તરીકે ઇઝરાયેલની મેર્કાવા રણગાડીની આજે ચોથી પેઢી તૈયાર થઇ રહી છે.

શ્રી એન્ટનીએ ઊંચા અવાજે થળસેના અને હવાઈ દળને કહેવું જોઈએ કે લશ્કરી આયાતના દિવસો હવે ગયા. તેમણે કહેવું જોઈએ કે તમારી જરૂરિયાતો નક્કી કરો અને દેશમાં ઓર્ડર મૂકો. તેમણે શોધ-ખોળ સંસ્થાનો, રક્ષણ ઉદ્યોગો અને લશ્કરને એક ટેબલ પર બેસાડીને વાતો કરવાના બદલે હુકમ કરવ જોઈએ. આપણા સ્વદેશી ૬૦ તેજસ વિમાનો અને ૫૦૦ અર્જુન રણગાડીઓથી શરૂઆત કરીએ???



















 

Wednesday, February 20, 2013

આંધળું લશ્કર

મૂળ લેખક : અજય શુક્લા,
ભાષાનુવાદ : દેશ-દાઝ.
ચિત્ર :Broadsword બ્લોગના સૌજન્યથી.



આપણે રક્ષા-મંત્રાલય(MoD, Ministry of Defense) ના આભારી છીએ કે જે ભારત ઈલેક્ટ્રોનિક્સ  લીમીટેડ(BEL)ની ઓર્ડર બુક તેમણે જ ભરેલી રાખવી જોઈએ એવી જૂનવાણી માન્યતાને પરિણામે આપણા દેશના લશ્કરને શત્રુઓ સામે  રાત્રિ-યુદ્ધ લડવા માટે અક્ષમ/વિકલાંગ બનાવે છે. અરે, પેલા જિહાદીઓ જે સીમા ઓળંગીને જમ્મુ અને કાશ્મીરમાં ઘૂસી આવે છે તેમની પાસેથી આપણા લશ્કરને અપાતાં રાત્રિ-યુદ્ધમાં જોઈ શકાય એવા NVD(Night Vision Devices) કરતાં વધુ સારી ગુણવત્તાના NVD જપ્ત થયેલ છે. ચિંતાની વાત તો એ છે કે આ નિરાશાજનક પરિસ્થિતિ બદલવાના કોઈ સંકેત નથી. કારણ? રક્ષા-મંત્રાલય લશ્કરને જરૂર છે તે ધોરણો પ્રમાણે નહિ પણ BELની ઉત્પાદન ક્ષમતા પ્રમાણેના ટેન્ડર બહાર પાડવા જઈ રહ્યું છે.

સૂચિત MoD ટેન્ડર ૪૫,૦૦૦ NVD માટે હશે, જે પ્રારંભિક ખરીદી બાદ હજારો કરોડ રૂપિયાના કરારમાં પરિવર્તિત થશે. BELએ MoDને ત્રીજી પેઢીના ગણાતા NVD કે જેની લશ્કરને તાતી જરૂરિયાત છે તેના ધારા-ધોરણોમાં કાપ-કૂપ કરવા જણાવ્યું છે. NVDની ક્ષમતાની ગણતરી ફોમ(FOM-Figure of Merit)ના આંકથી થાય છે. લશ્કરે ૧૭૦૦થી વધુ ફોમ ધરાવતાં સાધનોની માંગણી કરી છે. BELની માંગણી છે કે ટેન્ડરમાં ૧૪૦૦થી વધુના ફોમના NVDનો ઉલ્લેખ થાય કારણકે તેઓ ૧૭૦૦થી વધુ ફોમના સાધનોનું  પૂરતી સંખ્યામાં ઉત્પાદન કરવા અક્ષમ છે.

૧૪૦૦ ફોમવાળા સાધનો(ચશ્માં) પહેરીને સૈનિક પરોઢે કે ઢળતી સાંજે આછા પ્રકાશમાં સ્પષ્ટ જોઈ શકે છે અને ચંદ્રના પ્રકાશની હાજરીમાં ચશ્માં સહિત કંઇક અંશે જોઈ શકે છે. ૧૬૦૦થી વધુ ફોમવાળા સાધનોથી સૈનિક માત્ર તારાઓના પ્રકાશમાં પણ સ્પષ્ટ જોઈ શકે છે. ૧૭૦૦થી વધુ ફોમવાળા ચશ્માંથી સૈનિક અમાવાસની રાત્રે કે વાદળછાયા આકાશના ગાઢ અંધકારમાં કે જંગલમાં પણ સ્પષ્ટ જોઈ શકે છે, જે ભારતીય થળસેનાની માંગણી અને જરૂરિયાતને  સુસંગત છે.

આ માંગણીને ધ્યાનમાં રાખીને બે ભારતીય ઉત્પાદન એકમો -- BEL અને ટાટા પાવર (SED) એ -- બંને એ MoDની SCAPCC(Services Capital Acquisition Plan Categorisation Committee)ને ખાતરી આપી કે તે આ ૧૭૦૦થી વધુ ફોમવાળા NVDના ઉત્પાદન માટે સક્ષમ છે. હકીકતમાં BEL જુઠું બોલતી હતી કારણકે હવે તેઓ પાછલે બારણે MoDના અધિકારીઓને ટેન્ડરમાં સુધારો કરવાની વિનંતી કરી રહ્યા છે કે જેથી તેઓ પણ ટેન્ડર ભરી શકે.

MoDએ બે-બે વાર મારા અને તમારા ટેક્સના પૈસા BELને આપીને, વિદેશી ઉદ્યોગ એકમો સાથે કરાર કરીને ટેકનોલોજી હસ્તગત કરવા પ્રયત્ન કર્યા બાદ પણ BEL નિષ્ફળ રહ્યું છે.૧૯૯૦માં ડચ કંપની ડેલ્ફ્ટ(Delft)એ સંયુક્ત ભાગીદારી હેઠળ બીજી પેઢીની તકનીકની આપ-લે કરી હતી અને કંઇક કારણસર ભાગીદારી રદ્દ કરી હતી. હજી ૨૦૧૦-૨૦૧૧માં MoDએ ફ્રેંચ કંપની ફોટોનીસ(Photonis)ને, ૧૨૫૦થી વધુ ફોમવાળા સાધનોની ટેકનોલોજીની હસ્તગત કરવા ૧૦૦ કરોડ રૂપિયા આપ્યા હતાં. BEL ફરી તકનીક શીખવામાં નિષ્ફળ રહી. ના તો તેઓ શીખી શક્યા ના તેમની પાસે ઉપલબ્ધ ટેકનોલોજીમાં સુધારો લાવી શક્યા.

હવે સ્થિતિ એવી છે કે MoD પાસે ફરી ટેકનોલોજી હસ્તગત કરવા માટે વેડફવા માટે નાણા નથી એવું નથી પણ હવે એ વિકલ્પ નકામો છે. કારણકે આધુનિક NVD ટેકનોલોજી વહેંચવામાં હવે કોઈ પણ દેશને રસ નથી.અમેરિકા, કે જેની ITT અને L-3 જેવી કંપનીઓની આ વિજ્ઞાનમાં આગળ પડતી છે તેમને અમેરિકાની સરકાર ૧૨૫૦થી વધુ ફોમવાળા સાધનોની નિકાસની મંજૂરી આપતી નથી. હા, પણ અમેરિકન સરકાર પાકિસ્તાનની થળસેના કે જે અવિકસિત વિસ્તારોમાં તાલિબાન સામે લડવાનો દાવો કરે છે એમને જરૂર નિકાસ કરવાની છૂટ આપે છે. અને કડક કરાર અંતર્ગત અમેરિકાની સેના તે સાધનો પાકિસ્તાન અન્ય કોઈને આપતું નથી તેની દેખરેખ રાખે છે. ભારત સરકાર આવા કરારવાળા સાધનો ક્યારેય નહિ સ્વીકારે. 

 BELના જૂના ફ્રેંચ ભાગીદાર ફોટોનીસ પણ હવે આ ટેકનોલોજીની વહેંચણી નહિ કરી શકે કારણે અમેરીકન કંપનીઓ ફોટોનીસને ખરીદી લેવાની ફિરાકમાં છે. એક વાર ખરીદાઈ ગઈ કે તરત જ તેમના પર પણ અમેરિકન સરકારના નિયમો લાગુ પડી જશે. Reutersનો અહેવાલ આવ્યો છે કે અમેરિકન બેંક Rothschildની આગેવાની હેઠળ ફોટોનીસ વેચવાની વાટાઘાટો ચાલુ છે.


 BELની તંગ પરિસ્થિતિ જોતાં લશ્કરી વડાઓએ આ સાધનો બીજી દેશી(અને ખાનગી) કંપની ટાટા પાવર પાસેથી જ ખરીદવા અનુરોધ કરેલ છે. લશ્કરના ઉચ્ચ અધિકારીઓ એ વાતથી ખુશ છે કે ટાટાએ જર્મન કંપની હાર્ડર ડીજીટલ(Harder Digital) સાથે જોડાણ કરેલ છે જે ૧૭૦૦થી વધુ ફોમવાળા સાધનોની ટેકનોલોજી વહેંચવા અને ભારતમાં ઉત્પાદન કરવા રાજી છે. જર્મન સરકારે સંરક્ષણ ક્ષેત્રે ભારતના મજબૂત ભાગીદાર બનવાના ઇરાદાથી તેની કંપનીને આ ટેકનોલોજી વહેંચવા મંજૂરી આપેલ છે. તદુપરાંત જર્મન સરકાર અમેરિકાની જેમ વપરાશ પર દેખરેખ રાખવાની પણ કોઈ માંગણી નથી કરી રહી. તેઓ માત્ર બાહેંધરી માંગે છે કે આપણે આ ટેકનોલોજી અન્ય કોઈ દેશ સાથે નહિ વહેંચીએ.

ટાટા પાવરે MoDને લેખિતમાં ઊંડાણથી વિગતો સાથે જણાવ્યું છે કે તેઓ લશ્કરની જરૂરિયાતને પહોંચી વળવા સુસજ્જ છે. હાલમાં જ પાકિસ્તાન અને બાંગ્લાદેશમાં પણ બહાર પડેલ ટેન્ડરોમાં ત્રીજી પેઢીના NVDના ધારા-ધોરણોનો ઉલ્લેખ થયેલો હોઈ, રક્ષા-મંત્રાલય માટે BEL માટે થઈને ધોરણોમાં કાપ-કૂપ કરવું અઘરું છે. દાયકાઓથી MoDના શેતાન બાળક જેવા BELએ આયાતી ટેકનોલોજી પર "ભારત"નો સિક્કો મારીને સ્વદેશીના નામે અને દેશની લશ્કરી સુસજ્જતા અને સ્વ-નિર્ભરતાના ભોગે ભારે નફા સાથે જલસા જ કર્યા છે. કદાચ બદલાતાં રક્ષા-મંત્રાલય અને 'નહિ-ચલાવી-લઈએ'નું વલણ રાખનાર લશ્કર સાથે જતે દિવસે પરિસ્થિતિ બદલાય.....

Wednesday, January 9, 2013

ભવ્ય ગુજરાત......ભવ્ય ભારત

હું ઘણાં વખતથી અંગ્રેજી ત્યજીને ગુજરાતીમાં બ્લોગ લખવાનું વિચારતો હતો પણ કોઈ સારો વિષય ધ્યાનમાં આવતો ન હતો. આજે "Train without engine" વાળી જાહેરાત જોતાં જોતાં આ "Citizen Journalism" પર નજર પડી અને જાણ્યું કે આમાં તો આપણે, સામાન્ય જન પણ યોગદાન આપી શકીએ. તદુપરાંત "CJ"ના બધા લેખો ઉપર નજર નાંખીને નોધ્યું કે આજ દિન સુધી કોઈએ ગુજરાતીમાં લેખ લખ્યો નથી. આ તો મજાની વાત થઇ! આપણા લોકલાડીલા મોદી સાહેબની વેબસાઈટ ઉપર ગુજરાતીમાં લેખ પ્રસ્તુત કરવાનો મોકો મળે એનાથી રૂડું શું!?


હું છેલ્લા ૮ વર્ષથી વિદેશ સ્થિત છું અને બીજા લાખો વિદેશમાં વસેલા ભારતીયોની જેમ જ આપણા દેશના ઉજ્જવળ ભવિષ્ય માટે સંપૂર્ણપણે આશાવાદી છું. મારે આજે અહીં આપની જોડે આ "વાદ" સાથેની અંગત સફર વિષે વાત કરવી છે. મેં જયારે ગુજરાતમાં ૨૦૦૦થી ૨૦૦૪ સુધીમાં સ્નાતકનો અભ્યાસ પૂરો કર્યો તે દરમ્યાન શ્રી વાજપેયીજીની કેન્દ્ર સરકાર હતી. ૨૦૦૪માં જયારે લોકસભાની ચૂંટણીઓ થઇ ત્યારે "India Shining"ની જાહેરાતો ચારે બાજુ ફેલાયેલી જોવા મળતી હતી. એ જાહેરાતોએ કદાચ ૬૦ વર્ષના આપણા સ્વતંત્ર ભારતના ઇતિહાસમાં પહેલીવાર આપણા દેશમાં પણ એક મહા-સત્તા બનવાનું સામર્થ્ય,દૃઢતા અને શક્તિ છે એવો "આશાવાદ" ઉભો કર્યો હતો. એ પહેલી એવી સકારાત્મક જાહેરાતો હતી જેણે લોકોમાં વિશ્વાસ પૂર્યો. (હું એ જાહેરાતો આજે પણ મોકો મળે youtube પર ફરી ફરીને જોઉં છું.) મેં જૂન-૨૦૦૪માં કોલેજનું શિક્ષણ પૂરું કર્યું અને બરાબર એજ વખતે અણધાર્યું લોકસભાનું પરિણામ આવ્યું.ભાજપને વિપક્ષમાં બેસવાનો વારો આવ્યો. મિત્ર-વર્તુળ અને ઘરના બધાનું એવું સૂચન હતું કે હજુ આગળ ભણવા વિદેશ જવું. પણ મારા મનમાં લોકસભાના પરિણામ જાહેર થયા પહેલાં સુધી એવી ગણતરી હતી કે વાજપેયીજીની સરકાર ફરી આવશે અને હું એક વિકસતા ભારતમાં રહીને, એક ઇજનેર તરીકે દેશના વિકાસમાં યથા-યોગ્ય ફાળો આપીશ.(નાનો પણ રાઈનો દાણો!) પણ ચૂંટણીના પરિણામોના પ્રતાપે હતાશા/નિરાશાવાદે પેલા "આશાવાદ"નું સ્થાન લઇ લીધું. મન ખાટું થઇ ગયું. અચાનક જ હવે આ દેશમાં હવે આપણું કોઈ "future" નથી એવો વિચાર ઘર કરી ગયો. પૂછો કેમ?  કારણકે આ સાલા ચોર અને દેશ-દ્રોહી એવા કોન્ગ્રેસીયાઓ પાછા સત્તામાં આવી ગયા??? અકળામણ સાથે મનમાં ગુસ્સો હતો દેશવાસીઓ માટે, કે કેમ કોન્ગ્રેસીયાઓને વોટ આપતા હશે? નક્કી કરી લીધું કે આપણા દેશવાસીઓ જેઓ આવા ભ્રષ્ટ ગાંધી પરિવારને વોટ આપે છે તે તેમના રાજમાં હેરાન થવાને જ લાયક છે અને હું દેશમાં રહીને કામ કરવાના વિચારને તિલાંજલિ આપીને આગળ ભણવા અમેરિકા આવી ગયો.

પણ સદનસીબે મારો એ આશાવાદ ૨૦૦૪માં સંપૂર્ણપણે મરી પરવાર્યો ના હતો, જાણો છો કેમ? કારણકે કેન્દ્રમાં નહિ તો વાંધો નહિ પણ હજી આપણા રાજ્યમાં મોદી સાહેબના નેતૃત્વ હેઠળ એક એવી સરકાર હતી જે આપણા સપના સાકાર કરશે. ૨૦૨૦ સુધીમાં વિકસિત ભારતના માનનીય ડો. અબ્દુલ કલામ સાહેબે આપેલા સપનાને હકીકતમાં ફેરવશે. અને એમણે ખરેખર એવું કર્યું પણ ખરું. હું જયારે જયારે મોદી સાહેબે મૂકેલી વિવિધ યોજનાઓ અને એના પરિણામ જોઉં છું ત્યારે છાતી ગજગજ ફૂલે છે. એમાં પણ અમૂક યોજનાઓ મને ખૂબ જ ગમી છે અને તેનો અહીં ઉલ્લેખ કરવા માંગું છું.

૧) કૃષિ મહોત્સવ અંતર્ગત આપણા પશુ-ધન માટે "હેલ્થ-કાર્ડ" સ્કીમ.... જે દેશમાં ૭૦% લોકોને મૂળભૂત આરોગ્યની સેવાઓ ના મળતી હોય અને જેની કેન્દ્ર સરકાર ૮૫ કરોડ હિન્દુઓની લાગણીને ઠોકર મારીને ગૌ-માંસના ઉત્પાદન એકમોને પ્રોત્સાહન આપતી હોય ત્યાં આવો ઉમદા વિચાર તો માત્ર એક લાગણીશીલ અને  સર્વોત્તમ નેતાને જ આવી શકે.

૨) જમીન આરોગ્‍ય પત્રક - આપણું આરોગ્ય આપણે શું ખાઈએ-પીએ છે એની સાથે સંકળાયેલું છે અને આપણા અન્નની ગુણવત્તા આપણી જમીનના આરોગ્ય સાથે જોડાયેલી છે. આ કોઈ નવી વાત નથી પણ આ વાતને ગંભીરતાથી લઈને દેશની ધરાને હૃષ્ટ-પુષ્ટ બનવાનો સુવિચાર(અને આચાર) માત્ર એક સાચો ભારતમાતાનો ધરતીપુત્ર જ કરી શકે.

 ૩) The Chief Minister's Fellowship Program - પૂરી તપાસ કર્યા પછી કહું છું કે આના જેવો શીખવા અને દેશ માટે કંઇક કરી છૂટવાનો મોકો બીજા કોઈ રાજ્યની સરકાર કે કેન્દ્ર સરકાર પૂરો પાડતી નથી. મારા જેવા ઘણાં હશે કે જેમને દેશ માટે કંઇક કરવું છે પણ શરૂઆત ક્યાંથી કરવી સૂઝ પડતી ના હોય...મોદી સાહેબે એ મૂંઝવણ પણ દૂર કરી દીધી...

લખવા માટે તો ઘણું છે પણ બાકીનું ફરી ક્યારેક. મારે જતા જતા એટલું જ કહેવું છે મોદી સાહેબના અથાગ પ્રયાસોથી મારો અને બીજા કરોડો દેશ-વાસીઓનો  'આશાવાદ' જીવંત છે. ઊંચા અવાજે ગર્વથી આપણા ગુજરાત બહાર રહેતા બાકીના બિન-ગુજરાતી ભારતીય મિત્રો/સગાં-વહાલાંને કહો કે ભવ્ય ભારતની શરૂઆત ભવ્ય ગુજરાતથી થઇ ચૂકી છે. અમારી સાથે જોડાઓ અને દેશને પ્રગતિના શિખર પર લઇ જાઓ.(અને કોક દોઢ-ડાહ્યા પેલા "secular"/"liberal"/"progressive" ના ઉપનામ હેઠળ જીવતા ચક્રમો વાદ-વિવાદ કરે તો આ યોજનાઓ અને એના પરિણામોની હકીકતના તમાચા એમના મોં પર ચોપડી દેજો. બધું જ ઈન્ટરનેટ પર ઉપલબ્ધ છે.)

અંતમાં  એટલું જ કહીશ કે મોદી સાહેબને ૨૦૧૨ના ભવ્ય વિજયની ખૂબ શુભેચ્છાઓ. આપ દિલ્હી પહોંચો અને માત્ર ગુજરાત જ નહિ, આપણા દેશનું નેતૃત્વ કરો એટલી જ પ્રભુને પ્રાર્થના....

તા.ક. : મારું નસીબ કે જયારે છેલ્લે ૨૦૦૭માં વિધાનસભાની ચૂંટણીઓ થઈ ત્યારે હું મહિનો ઘેર રજાઓ ગાળવા આવ્યો હતો અને વટથી મોદી સાહેબને વોટ આપવા ગયો હતો. (હા, એક મતની તાકાતને ઓછી આંકનારમાં મારી ગણતરી થતી નથી....)


જય હિન્દ.
લિ.
દેશદાઝ.
deshdaaz.blogspot.com